Tag Archives: Psychology

Diamonds are a woman’s best friend, or is it shoes?

Diamonds are a woman’s best friend, or is it shoes?


We all know that a lot of women have a large number of shoes. Whether  they have too many is not for me to judge. I have about twenty pairs, and I think this is quite a civilized number. If others are content with three pairs, fine. Do you have two hundred, may I come over and see your collection? (Just to just to see how it is and leave a bit of drool behind.)


When a woman chooses her outfit for the day she is actually looking for an ego boost, shoes are definitely a part of it. Shoes also show what the lady in question has in store for the day.


Is there a lot of running and/or lugging chances are she will wear flat and comfortable shoes. From my own experience I can say that it is very impractical to walk a large dog in high heels. Sometimes I make a detour to avoid unpleasant confrontations (sometimes that’s because of the other dog, other times because of its owner), usually I go across the lawn. Difficult enough to avoid all turds, but worse than that is to sink with your heels into the soft earth and to keep your shoes dry in the wet grass. So you have to wear flat shoes.


Is there a day where she will have to stand up to men then there is a strong possibility that she chooses higher heels. Length equals status and power. In the last decades, we are fighting to be considered equal  to the man and enforce the same respect. (My opinion on whether we should continue this and in what areas each sex, in my opinion, is stronger I will put in another blog someday.) Anyway, since most of us are somewhat smaller than the average man, we found another way to compensate our length. So high heels, it is.


If we want to feel sexy then the highest heels come out of the closet. The higher the heels the smaller the feet, the better our bottom, the longer our legs and the more curved our back seems to be. All features which are said to be attractive. In addition, it may have to do with the fact that the part of our brain that communicates with our genitals is next to the part connected with our feet… Stilettos just yell sex …


So you see, shoes have a purpose and a woman will need to vary depending on that purpose. Of course, it also includes a variation of color in it. Outfits vary in color, so the shoes must also vary. (Currently I’m a little bummed that I do not have cobalt blue in my wardrobe, otherwise I had an excellent excuse to purchase a pair of blue pumps.)


It is not just greed that we want to buy shoes, it’s not just the arguments above (or a combination thereof). Our brains have pulled a little trick with us. At the moment we try to fit shoes the prefrontal cortex releases dopamine, so each new pair of shoes makes us a bit happier.


Do not underestimate the power of women, try walking on high heels for a day first and we’ll talk again.






Diamanten zijn de beste vrienden van een vrouw, of zijn het schoenen?



We weten allemaal dat er een hoop vrouwen zijn met een groot aantal schoenen. Of dit er te veel zijn is niet aan mij om over te oordelen. Ik heb een stuk of twintig paar en ik vind dit nog best een beschaafd aantal. Als anderen content zijn met drie paar, prima. Heb je er tweehonderd, mag ik dan even in je schoenenkast komen neuzen? (Gewoon om even te zien hoe dat is en om er vervolgens een beetje kwijl in achter te laten.)


Wanneer een vrouw haar outfit voor de komende dag uitkiest is ze eigenlijk op zoek naar een ego boost, schoenen zijn daar zeker een onderdeel van. Schoenen laten tevens zien wat de dame in kwestie in petto heeft voor de dag.


Moet er veel gelopen en/of gesjouwd worden dan zijn het waarschijnlijk platte en comfortabele schoenen. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het erg onpraktisch is om een grote hond uit te laten op hoge hakken. Soms moet ik een omweg maken om onaangename confrontaties te vermijden (soms is dat om de andere hond, andere keren vanwege diens eigenaar), meestal ga ik dan dwars over het grasveld. Lastig genoeg om alle drollen te vermijden, maar erger nog om niet met je hakken weg te zakken in de zachte aarde en je schoenen droog te houden in het natte gras. Platte schoenen dus.


Staat er een dag te wachten waarin ze zakelijk tegen mannen op moet boksen dan is er een grote kans dat ze hogere hakken uitkiest. Lengte staat voor status en macht. In de afgelopen decennia zijn we aan het vechten om als gelijkwaardig aan de man beschouwd te worden en hetzelfde respect af te dwingen. (Mijn mening over in hoeverre we hiermee door moeten gaan en op welke vlakken elke sekse, in mijn opinie, sterker is zal ik een keer in een ander blog stoppen.) Hoe dan ook, omdat de meeste van ons  wat kleiner zijn dan de gemiddelde man zullen we onze lengte op een andere manier moeten compenseren, hoge hakken dus.


Als we ons sexy willen voelen dan komen de hoogste hakken uit de kast. Hoe hoger de hakken hoe kleiner de voeten, hoe mooier ons achterwerk, hoe langer onze benen en hoe holler onze rug lijkt. Allemaal kenmerken waarvan men zegt dat het aantrekkelijk is. Daarnaast zou het er ook wel eens mee te maken kunnen hebben dat het gedeelte van ons brein dat met onze genitaliën communiceert naast het gedeelte ligt dat met onze voeten in verbinding staan… Stiletto’s roepen seks…


Zo zie je, schoenen hebben een doel en een vrouw zal moeten afwisselen naar afhankelijk van het doel. Uiteraard moet hierin ook nog een variatie van kleur in zitten. Outfits variëren in kleur dus ook de schoenen. (Momenteel baal ik dat ik geen kobaltblauw in mijn garderobe heb, anders had ik een uitstekend excuus om een paar blauwe pumps aan te schaffen.)


Het is overigens niet alleen geen hebberigheid dat we schoenen willen kopen, het zijn ook niet alleen de bovenstaande argumenten (of een combinatie daarvan). Onze hersenen hebben een truc met ons uitgehaald. Op het moment dat we schoenen gaan passen geeft de prefrontale cortex dopamine vrij, vandaar dat wij bij elk nieuw paar schoenen ons een beetje gelukkiger voelen.


Onderschat de kracht van vrouwen niet, probeer eerst eens een dagje op hoge hakken te lopen en daarna praten we verder.




Posted by on June 3, 2012 in Did you know...


Tags: , , , , , ,

This is gonna hurt/Dit gaat pijn doen

This is gonna hurt

I had an appointment this morning, I drove there and parked my car. To get to my destination I had to cross the road. No problem, despite the heavy traffic at that point and certainly at that time, there was a pedestrian crossing with traffic lights. I waited and walked on green until I was halfway. Because I know this intersection, I also knew cars would come my way. Anyway, when I walk on a crosswalk cars are permitted to stop for me, if police catches you when you ignore a pedestrian then there is a fine of 300 euros. Although I was a priority, I was aware of the danger, after all accidents happen. I looked to the right, diagonally across my shoulder to see what’s coming. A gray car approaches and slows down, good, I was spotted. So I walk to the second half of the road and there things went slightly different. I am walking in the middle of the lane and see a black car come closer, come closer fast to be precise. I hear an ‘Ooooo’ from my mouth and I think to myself, ‘This is going to hurt. “In a reflex I jump sideways, but not far enough, I hear tires squealing on the road and my body is bracing itself. I ended up with my knees 8 inches from the bumper and my hands on top of the hood.

Now I want to talk about how bizarre the brains work. Everything you do is being ordered by the brains. And in this particular situation my brain ordered odd things.

Why do I jump to the left and not backwards or forwards? If the car didn’t stop I would have been crushed. Is it not wiser to leave the route of the car instead of a weird attempt to make the space between me and the car larger?

Why do I realize that something is going to hurt? And not just think, think without emotion. Like I was stating a fact in my head, I was at that moment not afraid of pain. No life flash in my head, no great moments from my past appeared. Apparently my brain does not even realize how fragile my body is compared to the car, it only thinks that it’s going to hurt. I am invincible, according to my brain. I’m strong enough to go against a car. Good thing that car has a crumple zone because otherwise they would be sorry if things would go wrong.

I brace myself and put out my hands, that’s why I ended with my hands on the hood of the car. What does my brain think? That I can stop the car? Seriously? Do I have a secret metal bone structure that is so strong that I can stop a car?

So I’m standing there, the car has stopped. I let my breath escape and look into the car, from my point I had excellent view of the lady behind the wheel and I want her to tell her something. I want to tell her she’s a stupid bitch who obviously plugged her eyes and that if she cannot drive she should to stay the hell off the road. I want to ask her if her license was purchased together with a pack of butter and tell her that she should drop by at the optician because clearly there’s something wrong with her eyes. But … beside her sits a man, his head flushed and waving his arms wildly. I don’t want to curse anymore and stick my hand in the air as a gesture of “I’m ok”. What’s wrong with me? I had a good reason to curse and get in her face. Nobody would think it’s weird if I had reacted angrily. The lady made a mistake, a big mistake. But no, I feel sorry for the woman because the man yells at her, she must also be shocked.

I was standing still and realized I was blocking the intersection; let’s move quickly so that traffic can move again. Yes, that’s really something I should worry about. Things could have happened differently and I could have ended on the street with a broken body and soul, and I am thinking of traffic, that these people might be bothered because I am standing there.

Anyway, I moved. Once safely on the sidewalk I turn around, expecting the car next to me with an open window. I am thinking that I will respond calmly when she makes an excuse and that I will ensure her that there’s nothing wrong with me. “No ma’am, really. I’m just shocked.“  But when I look up, the car has disappeared, drove off. No excuse apparently, how rude … (I should have yelled at her after all.)

And so I start to giggle, apparently the whole situation is funny although the rational part of me has no idea why. Nerves probably. I walk into the building where I had the appointment and see the person who I’m supposed to meet. I still have a smile on my face, that is, until she wishes me good morning. Apparently, that was a trigger. I want to tell her that I just almost got hit by a car but instead my body starts shaking, the corners of my mouth are going down and I start to cry very hard. Seriously … I’m weird. Why did I laugh? Why do I start crying 3 minutes after the whole thing? Any idea how weird it must have looked, seeing someone come in de room with a grin and a few seconds later that same person can be seen bursting into tears?

Anyway, weed does not perish and I’m still there.



Dit gaat pijn doen…

Ik had vanmorgen een afspraak, ik reed erheen en parkeerde mijn auto. Om op de plaats van bestemming te komen moest ik oversteken. Geen probleen, ondanks het drukke verkeer op die plaats en zeker op dat tijdstip, er was immers een zebrapad met stoplichten. Ik wachtte op groen en liep de eerste 2 autobanen over tot ik op de helft was. Omdat ik dit kruispunt aardig ken wist ik dat er auto’s mijn kant op kunnen komen. Hoe dan ook, ik liep op het zebrapad en auto’s moeten mij voorrrang geven, als politie ze dit niet zien doen dan staat daar een boete op van zo’n 300 euro, geen kattenpis. Ondanks dat ik voorrang had was ik me bewust van het gevaar, een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Ik kijk naar rechts, schuin over mijn schouder om te zien wat er aan komt. Een grijze auto nadert en remt af, mooi, ik was gespot. Dus ik loop door, de tweede helft van die weg verliep iets anders. Ik loop midden op de weghelft en zie een zwarte auto dichterbij komen, snel dichterbij komen om precies te zijn. Ik hoor een Ooooo uit mijn mond komen en ik denk bij mezelf, ‘Dit gaat pijn doen’. In een reflex beweging spring ik opzij maar niet ver genoeg, ik hoor banden gillend remmen op het wegdek en mijn lijf zet zich schrap. Ik eindigde met mijn knieen op 20cm van de bumper en mijn handen boven op de motorkap.

Nu wil ik het even hebben over hoe bizar de hersenen werken. Alles wat je doet en laat wordt immers in opdracht van de hersenen gedaan.

Waarom spring ik naar links en niet naar achteren of naar voor, als de auto niet had geremd dan was ik plat geweest. Is het niet verstandiger om uit de route van de auto te springen in plaats van een halfbakken poging om de ruimte tussen mij en de auto groter te maken?

Waarom bedenk ik me dat iets pijn gaat doen? En niet zomaar bedenken, emotieloos bedenken. Alsof ik in mijn hoofd een feit neerzette, ik was op dat exacte moment niet eens bang voor pijn. Geen leven die me in in flits voor de ogen komt, geen grootse momenten uit mijn verleden die me nog even in de kop schieten voor ik de pijp uit ga. Blijkbaar gaat mijn hersenpan er niet eens van uit hoe fragiel mijn lijf is ten opzichte van de auto, hooguit dat het pijn gaat doen. Ik ben onoverwinnelijk, volgens mijn hersenpan kan ik op tegen een auto. Maar goed dat die auto een kreukelzone heeft want anders zou het ze wel een zwaar komen te verduren in geval het heel erg mis was gegaan.

Ik zet mijn lijf schrap en steek mijn handen uit, daarom eindigde ik met mijn handen op de motokap. Wat denken mijn hersenen, dat ik die auto wel even tegenhoudt? Serieus? heb ik stiekem een metalen botstructuur die zo sterk is dat ik een auto kan stoppen?

Dus ik sta daar, de auto is gestopt. Ik laat mijn adem onsnappen en kijk de auto in, ik had vanuit mijn punt natuurlijk prima zicht op de dame achter het stuur en ik wil haar een en ander vertellen. Ik wil haar zeggen dat ze een stomme trut is die beter uit haar doppen moet kijken en dat als ze niet kan autorijden ze verdomme van de weg moet blijven. Ik wil haar vragen of ze haar rijbewijs in de aanbieding heeft gekocht en haar vertellen dat ze eens langs moet bij de opticien want er mankeert duidelijk wat aan haar ogen. Maar… naast haar zit een man, zijn hoofd rood aangelopen en zijn armen wild zwaaiend. Ik zie af van mijn schelpartij en steek mijn hand in de lucht als een gebaar van “ik ben ok”. Wat mankeert me? Ik had een prima reden om even flink af te geven op iemand en daarbij in mijn volste recht te staan. Niemand had het raar gevonden als ik boos had gereageerd. De dame zat fout, gigantisch fout. Maar nee, ik krijg medelijden met de vrouw omdat die man lelijk doet tegen haar, ze zal ook wel zijn geschrokken.

Ik sta daar dus nog steeds en besef dat ik het kruispunt aan het verstoppen ben, laat ik maar gauw doorlopen zodat het verkeer weer doorgaat. Ja hoor, dat is ook echt iets waar ik me druk om moet maken. Voor hetzelfde geldt lag ik daar met een gebroken lijf en leden en ik denk aan het overige verkeer, dat die mensen er wel eens last van kunnen hebben dat ik daar sta.

Eenmaal weer veilig op de stoep draai ik me om, ik verwacht de auto naast me met een open raam. Ik bedenk me dat ik rustig zal reageren wanneer ze haar excuus maakt en dat ik haar ervan zal verzekeren dat ik niks mankeer. ‘Nee mevrouw, heus. Ik ben alleen geschrokken.’ Maar wanneer ik opkijk is de auto verdwenen, doorgereden. Geen excuus dus, beetje onbeschoft…

En dan begin ik dus te giechelen, blijkbaar is de hele situatie grappig te noemen al kan het rationele gedeelte van mij dit nog niet vinden. Zenuwen zeker. Ik loop het gebouw binnen waar ik de afspraak had en zie ook de persoon waar ik de afspraak mee heb. Ik heb nog steeds een lach op mijn gezicht, totdat ze me goede morgen wenst. Blijkbaar is dat de trigger. Ik wil haar vertellen dat ik net bijna ben aangereden maar in plaats daarvan begint mijn lijf te trillen, mijn mondhoeken gaan omlaag en ik begin heel hard te huilen. Serieus… Ik ben raar. Waarom moest ik lachen? Waarom begin ik 3 minuten na het hele gebeuren pas te huilen? Enig idee hoe raar het eruit moest hebben gezien om iemand met een grijns binnen te zien komen en een paar seconden later diezelfde persoon in huilen uit te zien barsten?

Hoe dan ook, onkruid vergaat niet en ik ben er nog steeds.



Leave a comment

Posted by on May 30, 2012 in pieces of me


Tags: , , ,

Scary… Let’s do it!/ Eng… Doen!

Scary … Let’s do it!

Because anxiety causes your body to tense and operate faster, it may encourage your body to fight or flee.

Overcoming fear can be very useful. I, with my agoraphobic tendencies, know everything about it. Without overcoming fear your life can be very limited. Due to overcome fear, you can also broadening life, even if you, in everyday life, are not limited by fear.
Some people, for example, have a perfectly satisfying life with fear of flying, but it might be nicer to have no fear of flying…

Fear is not only annoying, it also has an important function: Anxiety (fear) helps animals (and humans) to recognize dangerous situations and is crucial for survival. The mechanisms in the brains that regulate anxiety are evolutionarily old and disruption of these mechanisms is often the foundation of all kinds of anxiety disorders like posttraumatic stress disorder and panic disorder.

In addition, we sometimes tend to look for fear. Perhaps to make us feel alive. We want to feel the adrenaline coursing through our bodies. That’s why we watch horror films, or jump off a bridge with only a piece of elastic attached to the feet.

If ever proof were needed that animals have a good deal more common sense than humans, the fact that they do not go bungee jumping is it.

Earlier today I watched a program on TV where a girl was asked to overcome her fear of snails. Why? She was afraid to ask a boy out on a date, if she would overcome the fear of snails she would also have the guts to ask the boy … (I lost the logic on that one though…) To persuade her to do it, there was a credit card on the bottom of a tall glass vase, of course, this vase was also filled up to the edge with snails.
I have seen people, gagging as they went, eating raw pork anus in the tv show “Fear Factor“. (That was the first ánd last time I watched that show).

Fear in humans is mainly installed through conditioning and generalizes over time. The latter means that related stimuli that initially had no fear value, ultimately, also evoke fear because they are connected with the original stimulus. It’s also called stimulus generalization. By repeatedly exposing the client to the object of his fear, while showing him an opposing emotion (a relaxation experience), one tries unlearn the phobia.

I wonder … Is it useful to overcome bizarre fears? Why are you looking for something you find horrible and has no use? I think it is no comparison to ask someone out or putting your arm in a vase with snails. I do not think eating something atrocious adds value.




Eng… Doen!

Doordat angst ervoor zorgt dat je lichaam gespannen is en sneller gaat functioneren, kan het je lichaam aansporen om eventueel te vechten of te vluchten.

Het overwinnen van angst kan heel erg nuttig zijn. Ik, met mijn agorafobische neigingen, weet daar alles van. Zonder overwinnen van angst kan je leven erg beperkt worden. Door angst te overwinnen kun je het leven dus ook verruimen, ook wanneer je, in het dagelijkse leven, niet door angst wordt beperkt. Sommige mensen kunnen bijvoorbeeld een prima leven leiden met vliegangst, maar het zou misschien aangenamer zijn om geen vliegangst te hebben, het zou een leven kunnen verruimen…

Angst is niet alleen vervelend, het heeft ook een belangrijke functie: Angst (vrees) helpt dieren (en ook mensen) gevaarlijke situaties te herkennen en is cruciaal om te overleven. De mechanismen in de hersenen die angst reguleren zijn evolutionair oud en verstoring van deze mechanismen ligt ten grondslag aan allerlei angststoornissen zoals posttraumatische stressstoornis en paniekstoornis.[4]

Daarnaast zijn we soms ook geneigd om angst op te zoeken. Misschien maakt dat nu juist dat we ons levend voelen. We willen de adrenaline door ons lijf voelen gieren. Daarom kijken we horrorfilms, daarom springen we van een brug met een stuk elastiek aan de voeten.


 If ever proof were needed that animals have a good deal more common sense than humans, the fact that they don’t go bungee jumping is it.

Nu zag ik daarstraks een programma op de televisie waarin een meisje werd verzocht haar angst te overwinnen voor slakken. (Waarom? Omdat ze een jongen niet mee uit durfde te vragen, als ze de slakkenangst overwon dan zou ze de jongen ook durven te vragen…) Om haar zover te krijgen lag er een creditcard op de bodem van een hoge glazen vaas, uiteraard was deze vaas tevens tot de nok toe gevuld met slakken.

Ik heb mensen, kokhalzend en wel, rauwe varkens-anussen zien eten in het programma “Fear Factor”. (Dat was overigens gelijk de eerste én laatste keer dat ik dat programma zag).

Angsten worden bij mensen vooral via conditionering geïnstalleerd en gaan zich na verloop van tijd generaliseren. Dat laatste wil zeggen dat aanverwante prikkels die aanvankelijk geen angstwaarde hadden, uiteindelijk ook angst oproepen omdat ze op enige manier verbonden zijn met de originele prikkel. Wordt ook wel stimulusgeneralisatie genoemd. Door de cliënt telkens weer bloot te stellen aan het voorwerp van zijn angst terwijl men hem een aan angst tegengestelde emotie zoals ontspanning laat ervaren, tracht men de cliënt de fobie af te leren.

Ik vraag me af… Is het nuttig om bizarre angsten te overwinnen? Waarom zoek je iets op wat je verschrikkelijke vindt en geen nut heeft? Ik vind het namelijk geen vergelijking om iemand mee uit te vragen of om je arm in een vaas met slakken te stoppen. Ik denk ook niet dat het eten van iets afgrijselijks toegevoegde waarde heeft.


Leave a comment

Posted by on February 29, 2012 in Did you know...


Tags: , , , , , , ,



Efficacy of the mind during sleep, causing vivid series of mostly erratic variation, are formed in a way that the person believes things to be real.


They make me tired, they make that I sometimes wake up sweating. They confront me with my worst features , my inadequacy, my restrained actions, my cruelty, my fears, my aggression. They make me so upset sometimes that I groggily get up and stumble downstairs because I must do something to change my mood.

Most dreams I have, as far as I remember them, are not about flying or running around with hundreds of grinning dogs around me. They usually do not have the nice things that are found in children’s books. For me they are about shame, because you dream that you are the only naked person in a room. They are about ignorance, because I placed an injured pet rat in a cup of water, watching him drown because I think I can save him that way(??). They deal with the feeling of being trapped in quicksand, because my confused knees and leaden feet are trying to run very hard for what I can not even see. And then there are also the dreams I do not even dare to speak aloud, too embarrassing for words.

Those are my explanations for what I dream. It’s not so much variations of situations during the day, so where is all the processing of impressions? Where is the spring cleaning of my mind? And if it is supposed to be the clearance of the brain, why then do I wake up so tired? I just want to sleep! I want to refuel! Leave me alone!

Sometimes I look into my dream-encyclopedia, but it will only give me general nonsense. Standard comments with a positive spin given to it.
It comes from your childhood and your processed ‘t.
You are open to a new start.
You are aware of your femininity.
You are aware of your sexuality. (And I thought I was dreaming about my pets, that I could not find all of them.)

I will wake up angry and blame my husband for putting a black sock with my favorite white clothing and everything was ruined. The poor dear went to the attic to see what he had done and could not find anything. No, because that I had only dreamed of …





Werkzaamheid van de geest tijdens de slaap, waardoor levendige voorstellingsreeksen, meest in grille afwisseling, gevormd worden, zodat de persoon meent alles te beleven.

Ze maken me moe, ze maken dat ik soms zwetend wakker word. Ze confronteren me soms met mijn slechtste ik, mijn ontoereikendheid, mijn ingehouden actie’s, mijn wreedheid, mijn angsten, mijn agressie. Ze maken me soms zo van slag dat ik slaapdronken opsta en maar naar beneden zwalk omdat ik iets moet doen om mijn gemoedstoestand te veranderen.

De meeste dromen die ik heb, voor zover ik ze onthoud, gaan niet over vliegen of over het rennen met honderd grijnzende honden om me heen. Ze gaan meestal niet over de leuke dingen die je in kinderboeken tegenkomt. Bij mij gaan ze over schaamte, omdat je droomt dat je de enige naakte persoon in een ruimte bent. Ze gaan over onkundigheid omdat ik een gewonde tamme rat in een beker water laat verzuipen omdat ik denk dat ik hem daarmee kan redden (???). Ze gaan over traagheid omdat ik met klutsknieën en lood in de schoenen heel hard weg probeer te rennen voor dat wat ik niet eens kan zien. En dan heb ik het niet eens over de dromen die ik niet eens hardop durft uit te spreken, te genant voor woorden.

Dat zijn mijn verklaringen voor hetgeen ik droom. Het zijn ook niet zozeer varianten van situaties gedurende de vorige dag, dus waar blijft het hele verwerkingsproces van indrukken dan? Waar blijft de voorjaarschoonmaak van mijn geest? En als het opruiming in de hersenpan is, waarom word je dan wakker en ben je bekaf? Ik wil gewoon slapen! Ik wil bijtanken! Laat me met rust!

Soms wil ik mijn dromenencyclopedie er wel op na slaan, maar daar komt alleen maar algemene onzin uit. Standaard opmerkingen met een positieve draai eraan gegeven.
Het komt voort uit je jeugd en je verwerkt ‘t.
Je staat open voor een nieuwe start.
Je bent je bewust van je vrouwelijkheid.
Je bent je bewust van je sexualiteit. (En ik maar denken dat ik over mijn huisdieren aan het dromen was, dat ik ze niet allemaal kon vinden.)

Ik wordt boos wakker en geeft Rich de schuld dat hij een zwarte sok bij mijn favoriete witte kleding had gestopt en alles grauw en verpest uit de wasmachine kwam. Het arme schaap is later naar zolder gegaan om te kijken wat hij had veroozaakt en kon niks vinden. Nee, want dat had ik maar gedroomd…

Leave a comment

Posted by on February 14, 2012 in pieces of me


Tags: ,