RSS

Tag Archives: brain

This is gonna hurt/Dit gaat pijn doen


This is gonna hurt

I had an appointment this morning, I drove there and parked my car. To get to my destination I had to cross the road. No problem, despite the heavy traffic at that point and certainly at that time, there was a pedestrian crossing with traffic lights. I waited and walked on green until I was halfway. Because I know this intersection, I also knew cars would come my way. Anyway, when I walk on a crosswalk cars are permitted to stop for me, if police catches you when you ignore a pedestrian then there is a fine of 300 euros. Although I was a priority, I was aware of the danger, after all accidents happen. I looked to the right, diagonally across my shoulder to see what’s coming. A gray car approaches and slows down, good, I was spotted. So I walk to the second half of the road and there things went slightly different. I am walking in the middle of the lane and see a black car come closer, come closer fast to be precise. I hear an ‘Ooooo’ from my mouth and I think to myself, ‘This is going to hurt. “In a reflex I jump sideways, but not far enough, I hear tires squealing on the road and my body is bracing itself. I ended up with my knees 8 inches from the bumper and my hands on top of the hood.

Now I want to talk about how bizarre the brains work. Everything you do is being ordered by the brains. And in this particular situation my brain ordered odd things.

Why do I jump to the left and not backwards or forwards? If the car didn’t stop I would have been crushed. Is it not wiser to leave the route of the car instead of a weird attempt to make the space between me and the car larger?

Why do I realize that something is going to hurt? And not just think, think without emotion. Like I was stating a fact in my head, I was at that moment not afraid of pain. No life flash in my head, no great moments from my past appeared. Apparently my brain does not even realize how fragile my body is compared to the car, it only thinks that it’s going to hurt. I am invincible, according to my brain. I’m strong enough to go against a car. Good thing that car has a crumple zone because otherwise they would be sorry if things would go wrong.

I brace myself and put out my hands, that’s why I ended with my hands on the hood of the car. What does my brain think? That I can stop the car? Seriously? Do I have a secret metal bone structure that is so strong that I can stop a car?

So I’m standing there, the car has stopped. I let my breath escape and look into the car, from my point I had excellent view of the lady behind the wheel and I want her to tell her something. I want to tell her she’s a stupid bitch who obviously plugged her eyes and that if she cannot drive she should to stay the hell off the road. I want to ask her if her license was purchased together with a pack of butter and tell her that she should drop by at the optician because clearly there’s something wrong with her eyes. But … beside her sits a man, his head flushed and waving his arms wildly. I don’t want to curse anymore and stick my hand in the air as a gesture of “I’m ok”. What’s wrong with me? I had a good reason to curse and get in her face. Nobody would think it’s weird if I had reacted angrily. The lady made a mistake, a big mistake. But no, I feel sorry for the woman because the man yells at her, she must also be shocked.

I was standing still and realized I was blocking the intersection; let’s move quickly so that traffic can move again. Yes, that’s really something I should worry about. Things could have happened differently and I could have ended on the street with a broken body and soul, and I am thinking of traffic, that these people might be bothered because I am standing there.

Anyway, I moved. Once safely on the sidewalk I turn around, expecting the car next to me with an open window. I am thinking that I will respond calmly when she makes an excuse and that I will ensure her that there’s nothing wrong with me. “No ma’am, really. I’m just shocked.“  But when I look up, the car has disappeared, drove off. No excuse apparently, how rude … (I should have yelled at her after all.)

And so I start to giggle, apparently the whole situation is funny although the rational part of me has no idea why. Nerves probably. I walk into the building where I had the appointment and see the person who I’m supposed to meet. I still have a smile on my face, that is, until she wishes me good morning. Apparently, that was a trigger. I want to tell her that I just almost got hit by a car but instead my body starts shaking, the corners of my mouth are going down and I start to cry very hard. Seriously … I’m weird. Why did I laugh? Why do I start crying 3 minutes after the whole thing? Any idea how weird it must have looked, seeing someone come in de room with a grin and a few seconds later that same person can be seen bursting into tears?

Anyway, weed does not perish and I’m still there.

 

 

Dit gaat pijn doen…

Ik had vanmorgen een afspraak, ik reed erheen en parkeerde mijn auto. Om op de plaats van bestemming te komen moest ik oversteken. Geen probleen, ondanks het drukke verkeer op die plaats en zeker op dat tijdstip, er was immers een zebrapad met stoplichten. Ik wachtte op groen en liep de eerste 2 autobanen over tot ik op de helft was. Omdat ik dit kruispunt aardig ken wist ik dat er auto’s mijn kant op kunnen komen. Hoe dan ook, ik liep op het zebrapad en auto’s moeten mij voorrrang geven, als politie ze dit niet zien doen dan staat daar een boete op van zo’n 300 euro, geen kattenpis. Ondanks dat ik voorrang had was ik me bewust van het gevaar, een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Ik kijk naar rechts, schuin over mijn schouder om te zien wat er aan komt. Een grijze auto nadert en remt af, mooi, ik was gespot. Dus ik loop door, de tweede helft van die weg verliep iets anders. Ik loop midden op de weghelft en zie een zwarte auto dichterbij komen, snel dichterbij komen om precies te zijn. Ik hoor een Ooooo uit mijn mond komen en ik denk bij mezelf, ‘Dit gaat pijn doen’. In een reflex beweging spring ik opzij maar niet ver genoeg, ik hoor banden gillend remmen op het wegdek en mijn lijf zet zich schrap. Ik eindigde met mijn knieen op 20cm van de bumper en mijn handen boven op de motorkap.

Nu wil ik het even hebben over hoe bizar de hersenen werken. Alles wat je doet en laat wordt immers in opdracht van de hersenen gedaan.

Waarom spring ik naar links en niet naar achteren of naar voor, als de auto niet had geremd dan was ik plat geweest. Is het niet verstandiger om uit de route van de auto te springen in plaats van een halfbakken poging om de ruimte tussen mij en de auto groter te maken?

Waarom bedenk ik me dat iets pijn gaat doen? En niet zomaar bedenken, emotieloos bedenken. Alsof ik in mijn hoofd een feit neerzette, ik was op dat exacte moment niet eens bang voor pijn. Geen leven die me in in flits voor de ogen komt, geen grootse momenten uit mijn verleden die me nog even in de kop schieten voor ik de pijp uit ga. Blijkbaar gaat mijn hersenpan er niet eens van uit hoe fragiel mijn lijf is ten opzichte van de auto, hooguit dat het pijn gaat doen. Ik ben onoverwinnelijk, volgens mijn hersenpan kan ik op tegen een auto. Maar goed dat die auto een kreukelzone heeft want anders zou het ze wel een zwaar komen te verduren in geval het heel erg mis was gegaan.

Ik zet mijn lijf schrap en steek mijn handen uit, daarom eindigde ik met mijn handen op de motokap. Wat denken mijn hersenen, dat ik die auto wel even tegenhoudt? Serieus? heb ik stiekem een metalen botstructuur die zo sterk is dat ik een auto kan stoppen?

Dus ik sta daar, de auto is gestopt. Ik laat mijn adem onsnappen en kijk de auto in, ik had vanuit mijn punt natuurlijk prima zicht op de dame achter het stuur en ik wil haar een en ander vertellen. Ik wil haar zeggen dat ze een stomme trut is die beter uit haar doppen moet kijken en dat als ze niet kan autorijden ze verdomme van de weg moet blijven. Ik wil haar vragen of ze haar rijbewijs in de aanbieding heeft gekocht en haar vertellen dat ze eens langs moet bij de opticien want er mankeert duidelijk wat aan haar ogen. Maar… naast haar zit een man, zijn hoofd rood aangelopen en zijn armen wild zwaaiend. Ik zie af van mijn schelpartij en steek mijn hand in de lucht als een gebaar van “ik ben ok”. Wat mankeert me? Ik had een prima reden om even flink af te geven op iemand en daarbij in mijn volste recht te staan. Niemand had het raar gevonden als ik boos had gereageerd. De dame zat fout, gigantisch fout. Maar nee, ik krijg medelijden met de vrouw omdat die man lelijk doet tegen haar, ze zal ook wel zijn geschrokken.

Ik sta daar dus nog steeds en besef dat ik het kruispunt aan het verstoppen ben, laat ik maar gauw doorlopen zodat het verkeer weer doorgaat. Ja hoor, dat is ook echt iets waar ik me druk om moet maken. Voor hetzelfde geldt lag ik daar met een gebroken lijf en leden en ik denk aan het overige verkeer, dat die mensen er wel eens last van kunnen hebben dat ik daar sta.

Eenmaal weer veilig op de stoep draai ik me om, ik verwacht de auto naast me met een open raam. Ik bedenk me dat ik rustig zal reageren wanneer ze haar excuus maakt en dat ik haar ervan zal verzekeren dat ik niks mankeer. ‘Nee mevrouw, heus. Ik ben alleen geschrokken.’ Maar wanneer ik opkijk is de auto verdwenen, doorgereden. Geen excuus dus, beetje onbeschoft…

En dan begin ik dus te giechelen, blijkbaar is de hele situatie grappig te noemen al kan het rationele gedeelte van mij dit nog niet vinden. Zenuwen zeker. Ik loop het gebouw binnen waar ik de afspraak had en zie ook de persoon waar ik de afspraak mee heb. Ik heb nog steeds een lach op mijn gezicht, totdat ze me goede morgen wenst. Blijkbaar is dat de trigger. Ik wil haar vertellen dat ik net bijna ben aangereden maar in plaats daarvan begint mijn lijf te trillen, mijn mondhoeken gaan omlaag en ik begin heel hard te huilen. Serieus… Ik ben raar. Waarom moest ik lachen? Waarom begin ik 3 minuten na het hele gebeuren pas te huilen? Enig idee hoe raar het eruit moest hebben gezien om iemand met een grijns binnen te zien komen en een paar seconden later diezelfde persoon in huilen uit te zien barsten?

Hoe dan ook, onkruid vergaat niet en ik ben er nog steeds.

 

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 30, 2012 in pieces of me

 

Tags: , , ,