RSS

Tag Archives: aging

My birthday/Ik verjaar

My birthday.

My birthday, every year. What is there to celebrate? I have survived another year? Celebrating that I’m older? That I’m almost to the point that I dye my hair to mask the gray hairs and no longer because I just want a different color? Is it a time to look back at the past year to see what I have achieved, and do I really need something like a birthday to do so?

As a child your birthday is a great day. You get presents, please let it be that one Barbie with that beautiful dress, because wouldn’t that make you oh so happy? At home, the food was also a special part of your birthday since you could choose what was for dinner. I was always so nervous when I was sent to bed the night before with the message that if I would sleep quickly it would be my birthday sooner. Pretending in the morning I’m still sleeping because then the whole family came running up my bedroom and sing a happy birthday wake up song. Oh, how I felt special. Treating at school (although that was never really on my birthday since that date was in the summer break) I was allowed to stand on the table while the class would sing for me, and got the privilege to ring the bell when the break was over, that was quite a bit …

Over the years I have developed a slight aversion of that day. Why can it not be unnoticed at least for a little bit? I like it when my husband finds me at midnight with a candle shoved into a slice of cake, that he happened to find in the kitchen, and congratulates me. Other people showing that they remember that this day is my birthday is fun. But that really is enough fun for me when it is about my birthday.

I’m not a kid anymore. Presents … We live in a society where we buy everything what we want unless it is ridiculously expensive, and are therefore not things you ask for your birthday. I always feel a bit uncomfortable when I get a present. I prefer giving, I think that’s much more fun. And especially when I do not have to look for something to give but I already have an idea. Something of which I almost certainly know the recipient likes it. And will he or she not like it then it is about the gesture and I’m fine with that too.

My birthday always makes me a little nervous, and that has only gotten worse over the years. Maybe it’s the attention. Do not get me wrong, I’m not averse to attention. In fact I love it, but then it must be individual attention. So I was recently at a party, someone came beside me, told me he didn’t say “hi” yet, put an arm around me and gave me a single kiss on my cheek. Wonderful attention, personal attention, that’s what I feel comfortable with. A few weeks ago I left the department where I worked and they had arranged a little goodbye party for me. All of this was super fun, but I was in the center of attention (in front of a group of people) and that resulted in unpacking gifts with trembling hands.

Also I’m not waiting for the day I can decide what’s on the table that evening, that has become a daily task and, in my opinion, not the most pleasant task either. And the “treat” had changed into constantly keeping an eye on that everyone is provided with sufficient food and drink which is easily combined with a nice conversation when you have just a few visitors but with a house full of people that conversation is gone.

This year I will disappear again. I do not know what I’ll do exactly but I probably drag my husband somewhere. Maybe a day of shopping or a day to the spa. That’s enough celebration for me.

I’m not in denial, I just really don’t like to celebrate my birthday.

 

Ik verjaar.

Ik verjaar, elk jaar weer. Wat valt er te vieren? Ik heb weer een jaar overleefd? Vieren dat ik er een jaar ouder uit zie? Dat ik bijna op het punt ben beland dat ik mijn haar verf om de grijze haren te maskeren en niet meer omdat ik gewoon een ander kleurtje wil? Is het een punt van terugkijken naar het afgelopen jaar om te zien wat ik heb bereikt, en heb ik daar echt zoiets als een verjaardag voor nodig?

Wanneer je als kind jarig bent is het een geweldig belangrijke dag. Je krijgt cadeautjes, laat het die ene Barbie zijn met die mooie jurk, want zou je daar niet o zo blij van worden? Bij ons thuis was het eten ook een feest want wanneer je jarig was mocht jij kiezen wat er voor avondeten op tafel kwam. Ik was altijd zo zenuwachtig als ik ’s avonds naar bed werd gestuurd met de boodschap dat als ik snel zou slapen ik ook eerder jarig was. ’S Ochtend doen alsof ik slaap want dan kwam het hele gezin mijn slaapkamer opgeslopen en ik werd met een lang-zal-ze-leven “wakker” gezongen. O, wat voelde ik me speciaal. Op school trakteren (ook al was dat nooit echt op mijn verjaardag gezien die altijd in de zomervakantie viel) en dan mocht je op de tafel gaan staan, en de bel luiden wanneer de pauze was afgelopen, dat was nogal wat…

In de loop van de jaren heb ik een lichte afkeer gekregen van die dag. Waarom kan die niet onopgemerkt voorbij gaan? Of een beetje onopgemerkt dan… Ik vind het leuk als mijn man om middernacht met een kaarsje gepropt in een plakje cake aan komt, die hij toevallig in de kast vond, en me feliciteert. Andere mensen die laten blijken dat ze zich herinneren dat deze dag mijn geboortedag is, ook leuk. Maar daar blijft voor mij het leuke bij.

Ik ben geen kind meer. Cadeautjes… We leven in een maatschappij waarin we alles kopen wat we willen hebben tenzij het belachelijk duur is, en dat zijn dan ook geen dingen die je met je verjaardag vraagt wanneer men naar je verlanglijstje informeert. Ik voel me ook altijd een beetje ongemakkelijk als men me een cadeautje geeft. Ik geef liever, dat vind ik veel leuker. En al helemaal wanneer ik niet hoef te zoeken naar iets leuks maar dat ik bij voorbaat een goed idee heb. Iets waarvan ik bijna zeker weet dat de ontvanger het leuk vindt. En vindt hij of zij het niet leuk dan gaat het maar om het gebaar en vind ik het ook wel best.

Mijn verjaardag maakt me altijd een beetje zenuwachtig, en dat is alleen maar erger geworden in de loop van de jaren. Misschien is het de aandacht. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van aandacht. Sterker nog ik vind het heerlijk, maar dan wel individuele aandacht. Zo was ik laatst op een feestje, iemand kwam naast me staan, zei me nog niet gedag te hebben gezegd, sloeg een arm om me heen en gaf me een enkele kus op mijn wang. Heerlijke aandacht, persoonlijke aandacht, voel ik me lekker bij. Een paar weken geleden nam ik “afscheid” van de afdeling waar ik werkte en ze hadden wat geregeld voor me. Al was ook dit super leuk, ik werd in het middelpunt van de belangstelling gepropt en dat resulteerde in het met trillende handen uitpakken van cadeautjes.

Ook zit ik niet meer te wachten op de dag dat ik bepaal wat er ’s avonds op tafel staat, dat is een dagelijkse taak geworden en, naar mijn mening, niet echt de meest plezierige taak. En het “trakteren” is veranderd in het constant in de gaten houden of dat iedereen voorzien is van voldoende drank en voedsel. Wat met gewone visite prima te combineren is met een leuk gesprek maar met een huis vol mensen valt dat leuke gesprek weg.

Dit jaar knijp ik er weer tussenuit. Ik weet nog niet wat precies maar ik neem mijn man op sleeptouw. Misschien een dagje winkelen of een dagje naar een of ander beauty oord. Dat is voor mij genoeg gevierd.

Ik ben niet in een ontkenningsfase, ik vind mijn verjaardag vieren gewoon niet leuk.

Advertisements
 
1 Comment

Posted by on July 19, 2012 in pieces of me

 

Tags: ,

Aging/Ouder worden

Aging.

Aging is good, it’s a part of our lives. Nobody likes to hear about people dying young, so we want to grow older. Me too, if possible, very old, preferably without too many defects.

Yet I think the confrontation with aging is frustrating. I passed the big 30, ” being young” is gone. For a while I ignored it, it is only a number and you’re as old as you how feel. Pretend nothing is wrong, neglect the day you turn thirty and make no drama. It will be pretty annoying if you must reflect every few decades on how old you really are and what an effect it has on your life. What do you mean, tiring?

But suddenly there is that day that someone calls you “ma’am” … Ok, it can happen … a mistake, no problem. It’s not me, the other can’t estimate, phew … Like I’m old, how dare he? And then comes the day that you don’t even think it’s strange anymore that someone calls you “ma’am”. Shit… When did that happen? It sneaks up on you, I’m not a girl, I’m not a young lady, I’ve become a “ma’am”(help!) …

A daily look in the mirror and you don’t even see it happen, one day there are these wrinkles and gray hair. For a man it’s not that bad, they are growing more charming with age, women deteriorate. I have not lost all my vitality yet (Just go with it, I’d like to think I’m still ok ), but the beginning has been made. Since when did my butt went south? Was that yesterday?

There is a lot that can be fixed with plastic surgery (because of that my boobs will never come to hang on my belly button, wich I am grateful for), but is that what I want? Not really, I don’t want any syringes with Botox or other chemicals near me. I do not want surgery to tighten my face or lift my buttocks. Not only because of the needles and knives but also because life goes with aging. I do not want the appearance of a thirty year old when I’m sixty. Honestly, old looks have their charms. Not with me, of course, only when it comes to others…

Where is the time when soldiers and construction workers whistled at me? Where is the time someone turned his head because I came in the room? Where is the time that I considered a man with the age of 20 was a nice guy and why do I think he’s a boy now?

I think I have to read this again in about ten years so I can laugh at myself pretty hard.

 

Ouder worden.

Ouder worden is goed, het hoort erbij. Niemand hoort graag jonge sterfgevallen, dus we willen ouder worden. Ik ook, als het even kan héél oud, het liefst zonder al te veel mankementen.

Toch vind ik de confrontatie met het ouder worden frustrerend. Ik ben de 30 gepasseerd, het “jong zijn” is eraf. Een tijdje heb ik het kunnen negeren, het is maar een getal en je bent zo oud als je je voelt. Gewoon doen alsof er niks aan de hand is, de dag dat je dertig wordt lekker negeren en er vooral geen drama van maken. Zal behoorlijk vervelend worden als je bij ieder decennia moet gaan stilstaan bij hoe oud je nu eigenlijk bent en wat voor een effect dat heeft op je leven. Hoezo vermoeiend?

Maar opeens is er die dag dat iemand je “mevrouw” noemt… Ok, kan gebeuren… Foutje, geen probleem. Het ligt niet aan mij, die ander weet het niet fatsoenlijk in te schatten, pfff… net alsof ik oud ben. En dan komt er de dag dat je het niet eens meer vreemd vindt dat je “mevrouw” wordt genoemd. Shit… Wanneer is dat gebeurd? Het sluipt erin, ik ben geen meisje mee, geen jonge dame, ik ben een mevrouw geworden (help!)…

Dagelijks een blik in de spiegel en je ziet het niet eens gebeuren, op een dag zijn er rimpels en grijze haren. Voor een man is het niet zo erg, zij worden alleen maar charmanter met de jaren, vrouwen takelen af. Ik ben nog niet afgetakeld (tenminste, dat vind ik zelf haha), maar het begin is wél gemaakt. Sinds wanneer zijn mijn billen gaan hangen? Was dat gisteren al?

Er is een hoop te repareren met plastische chirurgie (mede daardoor zal mijn voorgevel nooit op mijn navel komen te hangen en daar ben ik dankbaar voor), maar is dat wat ik wil? Niet echt, ik zie het niet zitten om me vol te laten spuiten met botox of andere chemicaliën. Ik wil niet onder het mes om mijn gezicht strak te laten trekken. Niet alleen vanwege naalden en messen maar ook omdat het ouder worden erbij hoort. Ik wil geen uiterlijk hebben van een dertiger wanneer ik zestig ben. Zelf een oud uiterlijk heeft z’n charmes. Niet bij mij natuurlijk, vooral bij anderen.

Waar is de tijd dat er nog naar me werd gefloten door soldaten en bouwvakkers? Waar is de tijd dat iemand zijn hoofd omdraaide omdat ik binnen kwam? Waar is de tijd dat ik een man van 20 een leuke vent vond en waarom is diezelfde kerel nu een jong broekie geworden?

Ik denk dat ik dit over een jaar of tien nog maar eens moet lezen zodat ik mezelf lekker hard kan uitlachen.

 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2012 in pieces of me

 

Tags: ,