RSS

Category Archives: pieces of me

Oh , how careful we must be on the Internet. What will they think of me?

Oh , how careful we must be on the Internet. What will they think of me?

Note : This blog may contain photos that you do not want to see. On the other side, I am confronted often with photos and messages that I find disgusting or upsetting . So it is your choice to read or to step away.

I notice more and more that it annoys me that I have to consider whether I can or cannot post things on facebook or other places online. When it comes to spoken or written statements, it is easier for me considering I simply don’t want to hurt anyone. But when it comes to posting pictures, I find it a lot harder. Nowadays you will be googled, your facebook is viewed, potential future employers will look at you before they invite you for an interview. One judges you because of the photos you share with the outside world. The moment I want to post something, I will be wondering about how someone else thinks about it while I really should stay close to myself and should disregard what others think of it. After all, every image can be interpreted in different ways, it is in the eye of the beholder to which side he or she is going. Do I have to be careful because a potential employer might dismiss me because I have a private life? Is it not a private life for a reason? Or should I be okay with it if they reject me for who I am? Should I feel sad if they reject me because I like to do things I do? What is more important? To stick to who you are or to let go because someone might have an opinion about it?
Do you form an opinion on an image or will you ask me why I do the things I do? Will you judge or you can see that I ‘m more than what the picture portrays?

SONY DSC
Crochet and knitting, how can you be so boring? Like an old woman sitting down with your handiwork, not much of an interesting person… Or can you see someone with some skills in her hands, can you see someone who is pleased when she is productive?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
The boozer, must certainly be one of those girls that get drunk every weekend. Someone that probably will not get much out of her hands on Mondays and has hangovers at work. Or do you see someone who likes to go out sometimes, has fun, and has some social skills?

WoWScrnShot_012612_143439
World of Warcraft, of course a game addiction. After all, all of those types are addicted. They never leave the computer and have no life whatsoever. Or can you see someone who enjoys a game that she plays with other people. Real live actual people who, like everybody else, have a job, a marriage, etc. People with whom she is having fun, with whom she has competitions with or teams up with, people who take the time to help if you can’t do something on your own?

van straten fotografie
Costume parties, she must be out of her mind. Walking around in that dress the whole day. Maybe she thinks she is living in the wrong era? Or can you see someone who is proficient with a sewing machine, who has been creative in designing a dress? Who is hanging out with people that appreciate that and share the same interests? Could it be that you understand that there is a certain pride in making such a costume and that you want to show it? Where the months of work will be rewarded with people who ask you please to pose for the camera?

Oh , how long I doubted to censor the next picture because it will most certainly establish an opinion with some people and some must be shocked. But if I do censor I am passing my own point… Is she an exhibitionist? Does she enjoy being the center of attention so much that she takes off her clothes? Does she think she is still 20 years old?
_OWL2876
Or do you see someone that tries , in her own way, to help her husband ‘s photography skills (by posing for a professional photographer who is so generous to share his knowledge of photography with him)? Someone who is trying to push her boundaries? A woman who wants to gain experience and confidence? A girl who likes to have some confirmation about her looks and feel less insecure?

Do you have an opinion? Do you judge me for what I like to do? In all honesty, I do care. And I wish I didn’t…

O, hoe voorzichtig we moeten zijn met internet. Wat zullen ze wel niet van me denken?

Note: Deze blog bevat wellicht foto’s die je niet wilt zien, anderzijds word ik ook geregeld om mijn oren geslagen met foto’s en berichten die ik naar of walgelijk vind. Maar aan jou zelf de keus om verder te lezen of om dit niet te doen.

Ik merk steeds vaker dat ik me er aan erger dat ik steeds moet overwegen of ik iets wel of niet kan posten op facebook of dat ik dingen wel of niet kan zeggen. Qua uitlatingen is het voor mij wat gemakkelijker gezien ik de simpele regel heb niemand te willen kwetsen. Maar wanneer het gaat om het plaatsen van foto’s vind ik het een stuk lastiger. Tegenwoordig wordt je gegoogled, je facebook wordt bekeken, potentiële toekomstige werkgevers zullen naar je zoeken voordat ze je uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Men oordeelt over je, of veroordeeld je, om de foto’s die je deelt met de buitenwereld. Op het moment dat ik iets wil posten vraag ik me steeds maar af hoe een ander daar wel niet over zou denken. Terwijl ik eigenlijk dicht bij mezelf zou moeten blijven en maling zou moeten hebben aan wat een ander daar van vindt. Ten slotte kunnen alle foto’s op verschillende wijze geïnterpreteerd worden, het is aan degene die ze bekijkt welke kant hij of zij hiermee opgaat. Moet ik voorzichtig zijn omdat een werkgever mij misschien zal afwijzen om mijn privéleven? Is het niet voor niets een privéleven? Of moet ik het juist niet erg vinden als ze mij afwijzen om wie ik ben, zou ik rouwig moeten zijn als ze mij afwijzen omdat ik de dingen leuk vind die ik doe? Wat is belangrijker? Vast houden aan wie je bent of loslaten omdat een ander er een mening over heeft?
Vorm jij een oordeel bij een beeld of zal je me vragen waarom ik de dingen doe die ik doe? Geef je me een stempel of kun je inzien dat ik meer ben dan wat die foto uitbeeld?

SONY DSC
Haken en breien, hoe burgerlijk kun je zijn? Als een oude vrouw op de bank gaan zitten met je handwerk, dat is allesbehalve stoer! Of zie je iemand die met plezier bezig is met haar handen, iemand die graag productief is?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De zuipschuit, dat is er zeker één die zich elk weekend onder de tafel zuipt, iemand die ’s maandags waarschijnlijk niet veel uit handen krijgt en op het werk uitkatert. Of zie je iemand die graag uitgaat en plezier heeft, en sociale vaardigheden heeft?

WoWScrnShot_012612_143439
World of Warcraft, gameverslaafd, dat zijn die types immers allemaal. Komen niet achter de computer vandaan en hebben voor de rest geen leven. Of zie je iemand die plezier heeft in een spel dat ze samen speelt met mensen. Echte levende mensen die ook gewoon een baan hebben, een huwelijk. Mensen met wie je plezier hebt, met wie je wedstrijden houdt of juist samenwerkt, die de tijd voor je nemen om je te helpen als iets alleen niet lukt?.

van straten fotografie
Verkleedpartijen, die is niet goed bij haar hoofd. En dat loopt een hele dag rond in zo’n jurk. Wellicht waant ze zich in het verkeerde tijdperk? Of zie je iemand die kundig is met de naaimachine, die creatief is geweest in het ontwerpen van zo’n jurk en mensen opzoekt die dit waarderen en dezelfde interesses hebben? Kan het zijn dat je begrijpt dat er een bepaalde trots gaat uit het maken van zo’n kostuum en dat je dat graag wilt laten zien? Dat het maandenlange werk wordt beloond met mensen die vragen of je alsjeblieft voor de camera wilt poseren?

O, wat heb ik overwogen om de volgende foto te censureren want men zal vast een mening hebben en geshockeerd zijn. Maar als ik dat doe ga ik mijn eigen punt voorbij… Is ze een exhibistionist? Staat ze zo graag in het middelpunt van de aandacht dat ze uit haar kleren gaat? Denkt ze dat ze nog 20 jaar oud is?
_OWL2876
Of zie je iemand die op haar manier helpt om haar man’s fotografie vaardigen verder te ontwikkelen (door te poseren bij een professionele fotograaf die zo gul is om hem meer kennis van fotografie bij te brengen)? Iemand die haar grenzen probeert te verleggen? Een ervaring wil opdoen en zelfverzekerd genoeg is om dat aan te durven?
Heb jij een oordeel, of wil je me veroordelen om dat wat ik leuk vind om te doen? Eerlijk is eerlijk, het kan me wel schelen. Maar dat zou niet zo moeten zijn…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2014 in I never said I'm perfect, pieces of me

 

Pain before beauty

Pain before beauty.

Before I start my blog I should mention I am a little nuts, I honestly do not know why I do stuff like this to myself.

Soon there is an Elf Fantasy Fair where a good friend, my husband and I are going to. Let’s leave aside whether you find this weird or not, I like it. It is an event where about 2/3rd of the visitors come in costume. These costumes vary widely, there are Halloween-like costumes like zombies and vampires, steampunk outfits, Victorian outfits, angels, fairies, Star Trek and Star Wars, and every mythological fantasy figure that you can imagine. The more creative and exuberant the better. The other guests are mostly (amateur) photographers.

For this event, I have made this dress:IMG_2393

IMG_2347

The skirt is so heavy that I predict to get sore hips by the time I will undress in the evening. (A prediction based on the experience of wearing my wedding dress that was less heavy than this one.) But that’s okay, it’s a beautiful skirt. I have put in months to make this dress so I will wear it.

As you can see a part of the dress is a corset, it leaves its own marks. Besides the deep red lines in my skin, because it is so tight, every corset also always makes me feel like I have slightly bruised ribs. Furthermore, you get less air as you lace it tighter, which of course is necessary to get a prettier waistline. (Note: That only happens to people who are “waistless” like me, I am like a straight board by nature.) The more discomfort, the better it will be. But that’s alright too, it looks nice.

And then I started to think of accessories, if I am going to show off, I like to do it well. But oooo, what did I get myself into? … It seems that what I like needs to be unpleasant. I should mention that there are a lot of people who do the same things and that it looks so easy when they do it, maybe it’s just me…

The contact lenses. I found red ones with feline pupils, they match with the dress. But I had never put in contacts before and I was shitting myself. So … I viewed dozens of YouTube videos, gave myself a pep talk and sat down in front of a mirror, armed with towels, eyedrops and contact lens solution. What misery, at a certain point the lens landed half on my eye, between my eyeball and eyelid and the rest curled over my lower eyelid. Very uncomfortable, not to mention it simply freaked me out… Anyway, when a contact lens actually makes contact to my eye, my eye tends to blink. You try to do something that your body does not want, and the body has ways to protest. But, I think my body has no opinion here. So, keep pushing… And after several attempts I got it. Well, got it… I had one eye done. Half an hour of crying and my nose kept running but the contact stayed in there. (The red contact lens matched my red cheeks, nose and the red what-used-to-be-white-sclera.) I have to get used to it, or so they tell me, keep them in, every day a little longer. I hope I get used to it because until now I clearly feel that there is something in my eye was that does not belong in there, like a cat hair that keeps irritating. After two hours a dull headache starts to rise. (Sorry honey, not tonight, I have a headache … the event is in a month and I have to get used to my contact lenses.) No, really, that’s okay, cause it will look cool.
rode lenzen

So I found fake eyelashes in red and black, fits perfectly with the dress. More misery though, a shitload of glue in my now sensitive eyes, but after trying ten times they finally stuck. (Not to mention I almost glued my eyelids together.) The remaining glue needs to be covered up with a liquid eyeliner, and “skillful” as I am that black stuff also ran into my eye. (I swear I never got the brush on my eyeball, I have no idea how it got there.) I can tell you that this is sort of a sharp pain. Not exactly the most pleasant feeling. I will need to practice much more because if I had tried this while I still had the lenses in I think I could go as a pirate with a black eye patch to hide my sad contact/eyelash/eyeliner attempt. And if I tell myself enough times that it is worth it then it really really really doesn’t matter.

Long story short, I will suffer for that day and on that day. But I will look good doing it.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Voor ik aan mijn blog begin moet ik even vermelden dat ik een beetje maf ben, ik heb echt geen idee waarom ik de dingen doe die ik doe.

Binnenkort is er een Elf Fantasy Fair waar ik met mijn man en een goede vriend heen ga. Laten we even terzijde laten of dat je dit raar vindt of niet, ik vind het leuk. Het is een event waar ongeveer 2/3e van het bezoek in kostuum komt. Deze kostuums variëren nogal, zo zijn er halloween-achtige kostuums, zoals zombies en vampieren, steampunk outfits, victoriaanse outfits, engelen, elfjes, Star trek en Star wars, en ieder mythologisch fantasie figuur die je maar kunt bedenken. Hoe creatiever en uitbundiger hoe beter. De overige gasten zijn voornamelijk (amateur) fotograaf.

Voor dit event heb ik een jurk gemaakt:IMG_2347

IMG_2393

De rok is zo zwaar dat ik voorspel dat ik pijnlijke heupen krijg wanneer ik me ’s avonds uitkleed. (Een voorspelling gebaseerd op de ervaring van het dragen van mijn trouwjurk die minder zwaar was dan deze.) Maar dat geeft niks, het is een mooie rok. Ik heb maanden gewerkt aan deze jurk, ik zal ‘m dragen ook.

Zoals je kunt zien is een gedeelte van de jurk een korset, deze laat zijn eigen sporen na. Naast de diepe rode groeven die in mijn huid komen doordat het zo strak zit zorgt ieder korset er ook altijd voor dat ik het gevoel krijg alsof ik licht gekneusde ribben heb. Daarnaast geldt dat je minder lucht krijgt naarmate je verder wordt ingesnoerd. Hoe meer ongemak hoe beter. (Note: Dat geldt alleen maar voor mensen zonder echte taille, zoals ik, ik ben een plank van nature.) Maar dat geeft ook niets, het ziet er mooi uit.

En toen begon ik te denken aan accessoires , als ik mezelf dan toch ga uitsloven, dan doe ik het graag goed. Maar oooo, waar ben ik aan begonnen… Het lijkt erop dat wat ik leuk vind ook onprettig is. Overigens moet ik er bij vermelden dat er heel veel mensen zijn die dezelfde dingen doen en dat het er bij hun zo gemakkelijk uitziet, misschien ligt het dan toch aan mij.

De lenzen. Ik vond rode lezen met katachtige pupillen, passen precies bij de jurk. Alleen ik had nog nooit lenzen in gedaan en ik scheet peultjes. Dus… tientallen YouTube filmpjes bekeken en aan de slag. Gewapend met handdoeken, oogdruppels en lenzenvloeistof heb ik mezelf voor de spiegel geplant. Wat een ellende, op een gegeven moment zat de lens half op mijn oog en de rest krulde over mijn onderste ooglid heen naar buiten. Zeer onprettig en moet ik nog vermelden hoe eng… Überhaupt het moment dat de lens je oog aan raakt, dan heeft mijn oog de neiging tot knipperen. Je probeert iets te doen wat je lijf niet wil, en het lijf heeft zijn manieren tot protest. Maar ja, ik vind dat mijn lijf hierin geen mening heeft. Doorzetten dus… En na verscheidene pogingen kreeg ik het dan toch voor elkaar, althans met 1 oog. (De rode contactlens paste nu mooi bij mijn rode wangen, neus en de rode voorheen witte oogwit.) Ik moest een half uurtje huilen en mijn neus bleef maar lopen maar hij zat er wel in. Ik moet wennen, elke dag een beetje langer. Ik hoop dat het went want tot nu toe het ik heel duidelijk het gevoel gehad dat er iets op mijn oog zat dat er niet hoorde, zoiets als een kattenhaar die maar blijft irriteren. Daarnaast begint er na twee uur een doffe hoofdpijn op te komen. (Sorry schat, vanavond niet, ik heb hoofdpijn… het event is over een maand en ik moet mijn lenzen indragen.) Nee echt, dat geeft niks, het zal er gaaf uitzien.rode lenzen

Zo vond ik ook valse wimpers, in het rood met zwart, past perfect bij de jurk. Nog meer ellende, een berg lijm in mijn inmiddels gevoelige ogen, maar na een poging of tien bleven ze toch zitten. De resterende lijm dien je met een vloeibare eyeliner de maskeren, en handig als ik ben liep ook die in mijn oog.(Ik zweer dat ik die kwast alleen op mijn oogleden gebruikte en niet op mijn oog zelf… Geen idee hoe het daar kwam.) Ik kan je vertellen dat dit een soort scherpe pijn veroorzaakt. Niet echt het meest prettige gevoel. Ik zal hier meer mee moeten oefenen want als ik dit had geprobeerd terwijl ik de lenzen in had dan had ik als piraat kunnen gaan met een zwart ooglapje om mijn trieste poging te verbergen. En als ik mezelf maar vaak genoeg vertel dat dit het waard is dan geeft het niks.

Lang verhaal kort; Ik ga pijn lijden voor die dag. Zolang ik er maar goed uitzie.

 
 

Tags: , , , , , ,

My birthday/Ik verjaar

My birthday.

My birthday, every year. What is there to celebrate? I have survived another year? Celebrating that I’m older? That I’m almost to the point that I dye my hair to mask the gray hairs and no longer because I just want a different color? Is it a time to look back at the past year to see what I have achieved, and do I really need something like a birthday to do so?

As a child your birthday is a great day. You get presents, please let it be that one Barbie with that beautiful dress, because wouldn’t that make you oh so happy? At home, the food was also a special part of your birthday since you could choose what was for dinner. I was always so nervous when I was sent to bed the night before with the message that if I would sleep quickly it would be my birthday sooner. Pretending in the morning I’m still sleeping because then the whole family came running up my bedroom and sing a happy birthday wake up song. Oh, how I felt special. Treating at school (although that was never really on my birthday since that date was in the summer break) I was allowed to stand on the table while the class would sing for me, and got the privilege to ring the bell when the break was over, that was quite a bit …

Over the years I have developed a slight aversion of that day. Why can it not be unnoticed at least for a little bit? I like it when my husband finds me at midnight with a candle shoved into a slice of cake, that he happened to find in the kitchen, and congratulates me. Other people showing that they remember that this day is my birthday is fun. But that really is enough fun for me when it is about my birthday.

I’m not a kid anymore. Presents … We live in a society where we buy everything what we want unless it is ridiculously expensive, and are therefore not things you ask for your birthday. I always feel a bit uncomfortable when I get a present. I prefer giving, I think that’s much more fun. And especially when I do not have to look for something to give but I already have an idea. Something of which I almost certainly know the recipient likes it. And will he or she not like it then it is about the gesture and I’m fine with that too.

My birthday always makes me a little nervous, and that has only gotten worse over the years. Maybe it’s the attention. Do not get me wrong, I’m not averse to attention. In fact I love it, but then it must be individual attention. So I was recently at a party, someone came beside me, told me he didn’t say “hi” yet, put an arm around me and gave me a single kiss on my cheek. Wonderful attention, personal attention, that’s what I feel comfortable with. A few weeks ago I left the department where I worked and they had arranged a little goodbye party for me. All of this was super fun, but I was in the center of attention (in front of a group of people) and that resulted in unpacking gifts with trembling hands.

Also I’m not waiting for the day I can decide what’s on the table that evening, that has become a daily task and, in my opinion, not the most pleasant task either. And the “treat” had changed into constantly keeping an eye on that everyone is provided with sufficient food and drink which is easily combined with a nice conversation when you have just a few visitors but with a house full of people that conversation is gone.

This year I will disappear again. I do not know what I’ll do exactly but I probably drag my husband somewhere. Maybe a day of shopping or a day to the spa. That’s enough celebration for me.

I’m not in denial, I just really don’t like to celebrate my birthday.

 

Ik verjaar.

Ik verjaar, elk jaar weer. Wat valt er te vieren? Ik heb weer een jaar overleefd? Vieren dat ik er een jaar ouder uit zie? Dat ik bijna op het punt ben beland dat ik mijn haar verf om de grijze haren te maskeren en niet meer omdat ik gewoon een ander kleurtje wil? Is het een punt van terugkijken naar het afgelopen jaar om te zien wat ik heb bereikt, en heb ik daar echt zoiets als een verjaardag voor nodig?

Wanneer je als kind jarig bent is het een geweldig belangrijke dag. Je krijgt cadeautjes, laat het die ene Barbie zijn met die mooie jurk, want zou je daar niet o zo blij van worden? Bij ons thuis was het eten ook een feest want wanneer je jarig was mocht jij kiezen wat er voor avondeten op tafel kwam. Ik was altijd zo zenuwachtig als ik ’s avonds naar bed werd gestuurd met de boodschap dat als ik snel zou slapen ik ook eerder jarig was. ’S Ochtend doen alsof ik slaap want dan kwam het hele gezin mijn slaapkamer opgeslopen en ik werd met een lang-zal-ze-leven “wakker” gezongen. O, wat voelde ik me speciaal. Op school trakteren (ook al was dat nooit echt op mijn verjaardag gezien die altijd in de zomervakantie viel) en dan mocht je op de tafel gaan staan, en de bel luiden wanneer de pauze was afgelopen, dat was nogal wat…

In de loop van de jaren heb ik een lichte afkeer gekregen van die dag. Waarom kan die niet onopgemerkt voorbij gaan? Of een beetje onopgemerkt dan… Ik vind het leuk als mijn man om middernacht met een kaarsje gepropt in een plakje cake aan komt, die hij toevallig in de kast vond, en me feliciteert. Andere mensen die laten blijken dat ze zich herinneren dat deze dag mijn geboortedag is, ook leuk. Maar daar blijft voor mij het leuke bij.

Ik ben geen kind meer. Cadeautjes… We leven in een maatschappij waarin we alles kopen wat we willen hebben tenzij het belachelijk duur is, en dat zijn dan ook geen dingen die je met je verjaardag vraagt wanneer men naar je verlanglijstje informeert. Ik voel me ook altijd een beetje ongemakkelijk als men me een cadeautje geeft. Ik geef liever, dat vind ik veel leuker. En al helemaal wanneer ik niet hoef te zoeken naar iets leuks maar dat ik bij voorbaat een goed idee heb. Iets waarvan ik bijna zeker weet dat de ontvanger het leuk vindt. En vindt hij of zij het niet leuk dan gaat het maar om het gebaar en vind ik het ook wel best.

Mijn verjaardag maakt me altijd een beetje zenuwachtig, en dat is alleen maar erger geworden in de loop van de jaren. Misschien is het de aandacht. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van aandacht. Sterker nog ik vind het heerlijk, maar dan wel individuele aandacht. Zo was ik laatst op een feestje, iemand kwam naast me staan, zei me nog niet gedag te hebben gezegd, sloeg een arm om me heen en gaf me een enkele kus op mijn wang. Heerlijke aandacht, persoonlijke aandacht, voel ik me lekker bij. Een paar weken geleden nam ik “afscheid” van de afdeling waar ik werkte en ze hadden wat geregeld voor me. Al was ook dit super leuk, ik werd in het middelpunt van de belangstelling gepropt en dat resulteerde in het met trillende handen uitpakken van cadeautjes.

Ook zit ik niet meer te wachten op de dag dat ik bepaal wat er ’s avonds op tafel staat, dat is een dagelijkse taak geworden en, naar mijn mening, niet echt de meest plezierige taak. En het “trakteren” is veranderd in het constant in de gaten houden of dat iedereen voorzien is van voldoende drank en voedsel. Wat met gewone visite prima te combineren is met een leuk gesprek maar met een huis vol mensen valt dat leuke gesprek weg.

Dit jaar knijp ik er weer tussenuit. Ik weet nog niet wat precies maar ik neem mijn man op sleeptouw. Misschien een dagje winkelen of een dagje naar een of ander beauty oord. Dat is voor mij genoeg gevierd.

Ik ben niet in een ontkenningsfase, ik vind mijn verjaardag vieren gewoon niet leuk.

 
1 Comment

Posted by on July 19, 2012 in pieces of me

 

Tags: ,

Not a vegetarian, but a hypocrite/Geen vegetariër, wel een hypocriet.

Not a vegetarian, but a hypocrite.  I am not a vegetarian. I eat meat … But I have my principles, I do not eat certain animals (or at least not consciously). I refuse to eat rabbit because I do not want cute things on my plate. I do not eat lamb or veal because I see that as a baby sheep and baby cow meat. I do not eat foie gras, I’ve seen how they raise that little goose to become “tasty”. (I would not like a hose with a hopper pushed in my throat to get me to fatten). I want no feather pillows on my bed because they are plucked from live animals. I have my principles, though I am a hypocrite.

I am against animal testing, I’ve seen pictures of chimpanzees into small cages. Too many chimps to be reinstated after the laboratory was closed. But when I would be life-threatened by an illness … Would I not be happy if there were drugs for it even if animals have suffered? And that too makes me hypocritical.

I eat chicken. That even though I know they separate chickens and roosters. I know that half of the chicks dissapear in the baby chicken shredder. I am strongly opposed, I find it appalling that a living being so young must come to an end in that way. Nevertheless, I eat chicken. And I only want chicken in pieces on my plate, if it’s still recognizable as a chicken than thanks but no thanks, I do not want the feeling that I am slaughtering something at the table. I eat pork, in fact I find it very tasty. And I know how these animals are transported, the whole lot packed into the truck … Allthough I do not want to know how they are slaughtered, I have my imaginiation. My guess is that they are not humanely euthanized. Yes, it is said that this happenes humane but I think it is not so closely watched and mistakes happen frequently. Yet I eat pork and chicken, I’m a hypocrite.

I’m not a vegan, I wear leather …. I do not want fur even remotely close to me, I find fur disgusting. Baby Seals are clubbed to death for their fur or minks which are bred in terrible conditions, no thanks. But I do wear leather, is that not animal skin but without the fluffy hair? I’m a hypocrite ….

But in my own hypocrisy, I think I make the world a little better. When I choose makeup free of animal testing, not to eat young animals, not to wear fur, etc …. I think, at that time, I am a little conscious.. I think if everyone would make a few choices for the sake of animals and their suffering, the World would be a little bit better. I understand very well that not everyone has a choice. There are nations who, in my opinion,  treat animals badly, but where I also see that they themselves have so much trouble to survive and therefore do not value the conditions in which animals live. I have understanding, I will not judge them harshly. Less sympathy I can muster for people living in prosperous areas, where it ultimately comes down to a choice they could make but where they do not beause they simply don’t care.

 (Ghandi) How mankind treats animals indicates the level of civilization

 

Geen vegetariër, wel een hypocriet.Ik ben geen vegetariër. Ik eet vlees… Niettemin heb ik mijn principes, bepaalde dieren eet ik niet (of niet bewust althans). Ik weiger bijvoorbeeld konijn te eten want ik wil geen schattige dingen op mijn bord. Ik wil geen lams- of kalfsvlees eten want ik zie dat als baby-schapenvlees en baby-koeienvlees. Ik eet geen foie gras, ik heb gezien hoe ze die ganzenlevertjes zo “smakelijk” mogelijk krijgen. (Ik zou het ook niet prettig vinden om een slang met trechter in mijn strot geduwd te krijgen om me vet te mesten). Ik wil geen donzen kussens op mijn bed want deze worden geplukt van levende dieren. Ik heb mijn principes, al ben ik hypocriet.

Ik ben tegen dierproeven, ik heb beelden gezien van chimpansees in veel te kleine hokjes. Te veel chimpansees om herplaatst te worden nadat het laboratorium werd gesloten. Maar wanneer ik levenbedreigend ziek zou worden… Zou ik dan niet blij zijn als er medicijnen voor waren, ook al hebben er dieren voor geleden? En ook dat maakt mij hypocriet.

Ik eet kip. Dat terwijl ik weet dat ze kippetjes en haantjes scheiden. Ik weet dat de helft in de kuikenversnipperaar verdwijnt. Ik ben daar fel op tegen, ik vind het afschuwelijk dat een levend wezen zo jong en op die manier aan een eind moet komen. Niettemin eet ik kip. En ik wil alleen kip in stukken op mijn bord, als het nog herkenbaar is als een kip dan laat maar, ik wil niet het gevoel hebben dat ik aan tafel sta te slachten. Ik eet varken, sterker nog ik vind varkensvlees erg lekker. En ik weet hoe deze dieren worden vervoerd, hutje mutje in de vrachtwagen… Al wil ik niet weten hoe ze geslacht worden, ik kan me er wel een voorstelling van maken. Mijn gok is dat ze de dieren niet humaan laten inslapen. Ja, er wordt gezegd dat dit humaan gebeurd maar volgens mij wordt er niet zo heel nauw gekeken en gaat er nog wel eens wat mis. Toch eet ik varken en kip, ik ben een hypocriet.

Ik ben geen veganist, ik draag leer….  Ik wil geen bont, ik vind bont walgelijk.  Babyzeehonden die doodgeknuppeld worden om hun vacht of nertsen die in afschuwelijke omstandigheden worden gefokt, nee bedankt. Maar ik draag wel leer, is dat ook niet beestenhuid maar dan zonder het fluffige haar? Ik ben hypocriet….

Maar zelf in mijn hypocrisie denk ik dat ik de wereld een beetje beter maak. Wanneer ik kies voor proefdiervrije make-up,  om geen jonge dieren te eten, om geen bont te dragen,  etc…. Ik denk dat ik dan op dat moment een beetje bewust bezig ben. Ik denk dat, als iedereen een paar keuzes zou maken omwille van dieren en hun leed, de wereld een beetje beter wordt. Ik snap heel goed dat niet iedereen een keuze heeft. Er zijn volkeren die, mijn inziens, slecht omgaan met dieren maar waarbij ik ook zie dat ze zelf al zoveel moeite hebben om te overleven en daardoor geen waarde hechten aan de omstandigheden waarin dieren leven. Ik heb daar best begrip voor. Minder begrip kan ik opbrengen voor mensen die  in welvarende gebieden leven, waar het uiteindelijk neer komt op een keuze die ze zouden kunnen maken maar het uit desinteresse of laksheid niet doen.

(Ghandi) Hoe de mensheid met dieren omgaat geeft het niveau van beschaving aan.

 
7 Comments

Posted by on July 10, 2012 in pieces of me, society

 

Tags: , , , , , , ,

This is gonna hurt/Dit gaat pijn doen


This is gonna hurt

I had an appointment this morning, I drove there and parked my car. To get to my destination I had to cross the road. No problem, despite the heavy traffic at that point and certainly at that time, there was a pedestrian crossing with traffic lights. I waited and walked on green until I was halfway. Because I know this intersection, I also knew cars would come my way. Anyway, when I walk on a crosswalk cars are permitted to stop for me, if police catches you when you ignore a pedestrian then there is a fine of 300 euros. Although I was a priority, I was aware of the danger, after all accidents happen. I looked to the right, diagonally across my shoulder to see what’s coming. A gray car approaches and slows down, good, I was spotted. So I walk to the second half of the road and there things went slightly different. I am walking in the middle of the lane and see a black car come closer, come closer fast to be precise. I hear an ‘Ooooo’ from my mouth and I think to myself, ‘This is going to hurt. “In a reflex I jump sideways, but not far enough, I hear tires squealing on the road and my body is bracing itself. I ended up with my knees 8 inches from the bumper and my hands on top of the hood.

Now I want to talk about how bizarre the brains work. Everything you do is being ordered by the brains. And in this particular situation my brain ordered odd things.

Why do I jump to the left and not backwards or forwards? If the car didn’t stop I would have been crushed. Is it not wiser to leave the route of the car instead of a weird attempt to make the space between me and the car larger?

Why do I realize that something is going to hurt? And not just think, think without emotion. Like I was stating a fact in my head, I was at that moment not afraid of pain. No life flash in my head, no great moments from my past appeared. Apparently my brain does not even realize how fragile my body is compared to the car, it only thinks that it’s going to hurt. I am invincible, according to my brain. I’m strong enough to go against a car. Good thing that car has a crumple zone because otherwise they would be sorry if things would go wrong.

I brace myself and put out my hands, that’s why I ended with my hands on the hood of the car. What does my brain think? That I can stop the car? Seriously? Do I have a secret metal bone structure that is so strong that I can stop a car?

So I’m standing there, the car has stopped. I let my breath escape and look into the car, from my point I had excellent view of the lady behind the wheel and I want her to tell her something. I want to tell her she’s a stupid bitch who obviously plugged her eyes and that if she cannot drive she should to stay the hell off the road. I want to ask her if her license was purchased together with a pack of butter and tell her that she should drop by at the optician because clearly there’s something wrong with her eyes. But … beside her sits a man, his head flushed and waving his arms wildly. I don’t want to curse anymore and stick my hand in the air as a gesture of “I’m ok”. What’s wrong with me? I had a good reason to curse and get in her face. Nobody would think it’s weird if I had reacted angrily. The lady made a mistake, a big mistake. But no, I feel sorry for the woman because the man yells at her, she must also be shocked.

I was standing still and realized I was blocking the intersection; let’s move quickly so that traffic can move again. Yes, that’s really something I should worry about. Things could have happened differently and I could have ended on the street with a broken body and soul, and I am thinking of traffic, that these people might be bothered because I am standing there.

Anyway, I moved. Once safely on the sidewalk I turn around, expecting the car next to me with an open window. I am thinking that I will respond calmly when she makes an excuse and that I will ensure her that there’s nothing wrong with me. “No ma’am, really. I’m just shocked.“  But when I look up, the car has disappeared, drove off. No excuse apparently, how rude … (I should have yelled at her after all.)

And so I start to giggle, apparently the whole situation is funny although the rational part of me has no idea why. Nerves probably. I walk into the building where I had the appointment and see the person who I’m supposed to meet. I still have a smile on my face, that is, until she wishes me good morning. Apparently, that was a trigger. I want to tell her that I just almost got hit by a car but instead my body starts shaking, the corners of my mouth are going down and I start to cry very hard. Seriously … I’m weird. Why did I laugh? Why do I start crying 3 minutes after the whole thing? Any idea how weird it must have looked, seeing someone come in de room with a grin and a few seconds later that same person can be seen bursting into tears?

Anyway, weed does not perish and I’m still there.

 

 

Dit gaat pijn doen…

Ik had vanmorgen een afspraak, ik reed erheen en parkeerde mijn auto. Om op de plaats van bestemming te komen moest ik oversteken. Geen probleen, ondanks het drukke verkeer op die plaats en zeker op dat tijdstip, er was immers een zebrapad met stoplichten. Ik wachtte op groen en liep de eerste 2 autobanen over tot ik op de helft was. Omdat ik dit kruispunt aardig ken wist ik dat er auto’s mijn kant op kunnen komen. Hoe dan ook, ik liep op het zebrapad en auto’s moeten mij voorrrang geven, als politie ze dit niet zien doen dan staat daar een boete op van zo’n 300 euro, geen kattenpis. Ondanks dat ik voorrang had was ik me bewust van het gevaar, een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Ik kijk naar rechts, schuin over mijn schouder om te zien wat er aan komt. Een grijze auto nadert en remt af, mooi, ik was gespot. Dus ik loop door, de tweede helft van die weg verliep iets anders. Ik loop midden op de weghelft en zie een zwarte auto dichterbij komen, snel dichterbij komen om precies te zijn. Ik hoor een Ooooo uit mijn mond komen en ik denk bij mezelf, ‘Dit gaat pijn doen’. In een reflex beweging spring ik opzij maar niet ver genoeg, ik hoor banden gillend remmen op het wegdek en mijn lijf zet zich schrap. Ik eindigde met mijn knieen op 20cm van de bumper en mijn handen boven op de motorkap.

Nu wil ik het even hebben over hoe bizar de hersenen werken. Alles wat je doet en laat wordt immers in opdracht van de hersenen gedaan.

Waarom spring ik naar links en niet naar achteren of naar voor, als de auto niet had geremd dan was ik plat geweest. Is het niet verstandiger om uit de route van de auto te springen in plaats van een halfbakken poging om de ruimte tussen mij en de auto groter te maken?

Waarom bedenk ik me dat iets pijn gaat doen? En niet zomaar bedenken, emotieloos bedenken. Alsof ik in mijn hoofd een feit neerzette, ik was op dat exacte moment niet eens bang voor pijn. Geen leven die me in in flits voor de ogen komt, geen grootse momenten uit mijn verleden die me nog even in de kop schieten voor ik de pijp uit ga. Blijkbaar gaat mijn hersenpan er niet eens van uit hoe fragiel mijn lijf is ten opzichte van de auto, hooguit dat het pijn gaat doen. Ik ben onoverwinnelijk, volgens mijn hersenpan kan ik op tegen een auto. Maar goed dat die auto een kreukelzone heeft want anders zou het ze wel een zwaar komen te verduren in geval het heel erg mis was gegaan.

Ik zet mijn lijf schrap en steek mijn handen uit, daarom eindigde ik met mijn handen op de motokap. Wat denken mijn hersenen, dat ik die auto wel even tegenhoudt? Serieus? heb ik stiekem een metalen botstructuur die zo sterk is dat ik een auto kan stoppen?

Dus ik sta daar, de auto is gestopt. Ik laat mijn adem onsnappen en kijk de auto in, ik had vanuit mijn punt natuurlijk prima zicht op de dame achter het stuur en ik wil haar een en ander vertellen. Ik wil haar zeggen dat ze een stomme trut is die beter uit haar doppen moet kijken en dat als ze niet kan autorijden ze verdomme van de weg moet blijven. Ik wil haar vragen of ze haar rijbewijs in de aanbieding heeft gekocht en haar vertellen dat ze eens langs moet bij de opticien want er mankeert duidelijk wat aan haar ogen. Maar… naast haar zit een man, zijn hoofd rood aangelopen en zijn armen wild zwaaiend. Ik zie af van mijn schelpartij en steek mijn hand in de lucht als een gebaar van “ik ben ok”. Wat mankeert me? Ik had een prima reden om even flink af te geven op iemand en daarbij in mijn volste recht te staan. Niemand had het raar gevonden als ik boos had gereageerd. De dame zat fout, gigantisch fout. Maar nee, ik krijg medelijden met de vrouw omdat die man lelijk doet tegen haar, ze zal ook wel zijn geschrokken.

Ik sta daar dus nog steeds en besef dat ik het kruispunt aan het verstoppen ben, laat ik maar gauw doorlopen zodat het verkeer weer doorgaat. Ja hoor, dat is ook echt iets waar ik me druk om moet maken. Voor hetzelfde geldt lag ik daar met een gebroken lijf en leden en ik denk aan het overige verkeer, dat die mensen er wel eens last van kunnen hebben dat ik daar sta.

Eenmaal weer veilig op de stoep draai ik me om, ik verwacht de auto naast me met een open raam. Ik bedenk me dat ik rustig zal reageren wanneer ze haar excuus maakt en dat ik haar ervan zal verzekeren dat ik niks mankeer. ‘Nee mevrouw, heus. Ik ben alleen geschrokken.’ Maar wanneer ik opkijk is de auto verdwenen, doorgereden. Geen excuus dus, beetje onbeschoft…

En dan begin ik dus te giechelen, blijkbaar is de hele situatie grappig te noemen al kan het rationele gedeelte van mij dit nog niet vinden. Zenuwen zeker. Ik loop het gebouw binnen waar ik de afspraak had en zie ook de persoon waar ik de afspraak mee heb. Ik heb nog steeds een lach op mijn gezicht, totdat ze me goede morgen wenst. Blijkbaar is dat de trigger. Ik wil haar vertellen dat ik net bijna ben aangereden maar in plaats daarvan begint mijn lijf te trillen, mijn mondhoeken gaan omlaag en ik begin heel hard te huilen. Serieus… Ik ben raar. Waarom moest ik lachen? Waarom begin ik 3 minuten na het hele gebeuren pas te huilen? Enig idee hoe raar het eruit moest hebben gezien om iemand met een grijns binnen te zien komen en een paar seconden later diezelfde persoon in huilen uit te zien barsten?

Hoe dan ook, onkruid vergaat niet en ik ben er nog steeds.

 

 

 
Leave a comment

Posted by on May 30, 2012 in pieces of me

 

Tags: , , ,

I am a mythological creature/Ik ben een mythologisch wezen

I am a mythological creature.

Before I became acquainted with the game world I was pretty biased. Now I knew that my brother played “games” on the computer but I would consider him an exception to the rule. He did not look like a gamer as I had them  in mind. He knew a lot about computers and that made him a little nerd-like. However he had friends and that fact compensated his “nerdishness” .

What I’m talking about? The stereotype of the gamer. Of course there are different levels, there are people who occasionally want to play a game of tetris and there are people who spend long hours on a MMORPG (Massively multiplayer online role-playing game). And there are different levels in that category aswell, for example there are the casual players and the diehards …

What kind of a humans are they? The stereotype tells us that they are men who are heavily overweight (because their diet consists of pizza and beer). They are socially a little nuts, they have no friends and do not know how to interact with non-gamers (after all, non-gamers just don’t get it). They are guys with pale skin full of acne (who have not seen the light of day for a year). The adult gamers live in the basement of their mother, they do not have to worry about how to clean laundry or how a bed must be made and, of course,  they do not work. Mothers will take care of them.

Female gamers do not exist, they are like unicorns, a mythological creature. I belong into this category. I am a gamer, a MMORPG gamer to be exact, I play World of Warcraft. I’m one of those figures who dances around the room when I have obtained a very rare dragon. I make it a sport as to earn gold as much as possible, and yes … I am aware that there is not really something real you can buy with it. I am a girl with a headset on my head, sitting behind the computer looking if she is controlling an airplane. But I do not fit into the stereotypical profile of the gamer. I’m on the slim side, I like the sun and getting sunburns because of it, I like to work,  I do care how I look, I do not live with my parents, etc. etc …

And that’s my point, I actually do not know anyone who fits this profile. I know a lot of gamers and they all have a life besides gaming. Some travel the world for their work, some are firemen, construction workers and some are women who actually look like women. Of course a few of those people sometimes seem a bit strange, but are we not all a little weird? For “weird” you do not have to search online, to find that I take a look out the window into the street, or I open my eyes when I’m at work, enough “odd” to find everywhere.

It is time that the stereotype is getting some  adjustment.

Ik ben een mythologisch wezen.

Voordat ik kennis maakte met the game-wereld was ook ik behoorlijk bevooroordeeld. Nu wist ik wel dat mijn broer “spelletjes” speelde op de computer maar hij zou vast wel een uitzondering op de regel zijn. Hij zag er niet uit zoals ik een gamer voor ogen had. Hij wist wel veel van computers en dat maakte hem een beetje nerd-achtig.  Daarentegen had hij  vrienden en dat maakte dat zijn “nerdheid”  weer een beetje gecompenseerd werd.

Waar ik het over heb? Het stereotype van de gamer. Natuurlijk zijn daar verschillende gradaties in, zo zijn er mensen die af en toe een spelletje tetris willen spelen en er zijn de mensen  die urenlang op een MMORPG (Massively multiplayer online role-playing game) te vinden zijn. En ook daarin zijn er verschillende niveaus, er zijn bijvoorbeeld de casual spelers en de diehards…

Wat zijn dat voor een mensen? Het stereotype vertelt ons dat het mannen zijn die veel te veel overgewicht hebben (hun voeding bestaat immers uit pizza en bier).  Ze zijn sociaal gezien een beetje gestoord, ze hebben geen vrienden en weten ook niet hoe ze met non-gamers om moeten gaan (non-gamers snapper er immers toch niks van). Het zijn kerels met een bleke huid vol acne (die het daglicht al een jaar niet gezien hebben). De volwassen gamers leven  in de kelder van hun moeder, dan hoeven ze zich geen zorgen te maken over schone was of hoe hun bed opgemaakt moet worden en uiteraard hoeven ze niet te werken. Moeders zorgt wel voor ze.

Vrouwelijke gamers bestaan niet, ze zijn als eenhoorns, een mythologisch wezen. Ik val onder deze categorie. Ik ben een gamer, een MMORPG-gamer om precies te zijn, ik speel  World of Warcraft. Ik ben zo’n figuur die een rondje door de kamer danst wanneer ik een zeer zeldzame draak heb bemachtigd. Ik maak er een sport van om zoveel mogelijk goud te verdienen, en ja… ik ben me er van bewust dat je er niet echt iets mee kan kopen. Ik ben zo’n mens die, met een headset op de kop, achter de computer zit eruitziend alsof ze een vliegtuig aan het besturen is. Maar ik pas toch niet in het stereotypische beeld van de gamer. Ik ben aan de slanke kant, ik word graag bruin van de zon, ik werk graag, het kan mij wél schelen hoe ik er uit zie, ik woon niet meer bij mijn ouders thuis etc. etc…

En dat is mijn punt, eigenlijk ken ik niemand die in dit profiel past. Ik ken een hoop gamers en allemaal hebben ze een leven naast het gamen. Sommigen reizen de wereld over voor hun werk, ik ken brandweermannen, bouwvakkers én vrouwelijke vrouwen die hun plezier online vinden. Natuurlijk zitten er figuren tussen die soms een beetje vreemd overkomen, maar zijn we niet allemaal een beetje raar? Voor “raar” hoef je niet online te zoeken, daarvoor kijk ik uit het raam de straat in, of ik doe mijn ogen open wanneer ik op het werk ben, genoeg raars te vinden.

Het wordt tijd dat het stereotype wordt aangepast.

 
8 Comments

Posted by on April 1, 2012 in pieces of me, society

 

Tags: , , , , , ,

Flirting; Do’s and don’ts/ Flirt; Wat wél en niet te doen

Flirting, do’s and don’ts.

I have previously written a blog about flirting but I have a few things to add. To read my first “flirt-blog”, you can click the link below.

https://chindor.wordpress.com/2012/02/13/flirtingflirten/

So I think there should be more flirting. However, there are a few catches to keep in mind. It is not clear to everyone what to do or not to do… When is flirting appropriate or not … Flirting can be considered an art form, some have a good feeling for it, others should practice a little bit more. So I made a small list of “do’s and don’ts”. However, these are my rules and it does not mean that it applies to all women. I noticed that the boundaries, for women anyway, have some differences.

1. If you have never spoken to me, you do not flirt. I do not like a wink that comes from a stranger. There should be at least be a conversation first. If this goes well then you can try it next time.

2. If you have even the slightest doubt whether or not I like you, don’t even try to flirt. Nothing is as bad as a flirt who comes from someone you do not like. I guarantee a shiver down my spine when you walk away and I will call you, in my mind, a creep or pervert.

3. Be aware of any negative reactions to your flirting. When I give you a decency-smile it should be considered a sign to stop it immediately. Pay attention to my eyes, if they laugh along than you are, generally speaking, in a good position.

4. It’s okay to make some jokes about me, I can appreciate it. But beware; A flirt is never an insult!

5. Be aware of where you are. Not every location is suitable for flirting. (For example, in a sauna. When I’m walking around in nothing but a towel I don’t want any winking, comments, or anything like that.)

6. Make sure you never get personal when flirting. Keep in mind that flirting should be fun.

7. The gradation of the flirt you can make depends on how well I know you, how long I know you, whether I like you a lot or just a little. Notice my body language, my facial expression, my general reaction. Someone I know shortly but like is welcome to send a nod or wink in my direction, but has not yet earned the privilege call me “Beautiful” or “Honey”.

8. Physical contact is tolerated, provided you are on good terms with me. Here are also subcategories. Again, if I don’t like you, you don’t get to touch me at all. When I do like you, touching the arm or shoulder is ok. You will have to assess what is ok or what not. Some places are obviously off limit to everyone (those places speak for themselves), but this also includes my head and everything below the navel, with the exception of the knee.

9. Be spontaneous when flirting, nothing is worse than a premeditated one-liner.

10. Finally, have at all times respect for the fact that I’m married.

So these are my rules, maybe I’m a little odd, but that’s just the way I feel about it. Ladies, feel free to make additions here. What do you think? Gentlemen, I have no idea of what men like or not, and I’d like to hear it.

 

Flirten; wat kan wél en wat niet.

 

Ik heb al eerder een blog geschreven over flirten maar ik heb nog het een en ander toe te voegen. Om mijn eerste “flirt-blog” te lezen kun je op onderstaande link klikken.

https://chindor.wordpress.com/2012/02/13/flirtingflirten/

Ik vind dus dat er meer geflirt moet worden. Maar, inmiddels ben ik toch ook van mening dat er nogal wat haken en ogen aan zitten. Het is niet voor iedereen duidelijk wat wel en niet kan. Wanneer is flirten gepast, of niet… Flirten is misschien zelfs een kunstvorm, sommigen hebben er een goed gevoel voor en anderen slaan de plank gigantisch mis. Daarom heb ik een kleine lijst opgemaakt met wat wél en niet te doen. Dit zijn echter mijn regels en het wil niet zeggen dat dit op alle dames van toepassing is. Ik heb gemerkt dat de grenzen, bij vrouwen in elk geval, toch wat kleine verschillen hebben.

1. Wanneer je mij nog nooit gesproken hebt hoef je niet te flirten. Ik houd niet van een knipoog die komt van een wildvreemde. Er behoort op z’n minst een gesprek aan vooraf te gaan. Mocht dit gesprek goed verlopen dan kun je je er de volgende keer wel aan wagen.

2. Wanneer je ook maar de minste of geringste twijfel hebt of ik je aardig vind, waag je er dan maar niet aan. Niets is zo erg als een flirt die komt van iemand die je niet mag. Gegarandeerd dat ik een rilling over mijn rug heb lopen als je weg loopt en ik je, in mijn gedachten, een engerd of perverseling noem.

3.Wees bedacht op enige negatieve reacties op jouw flirt. Wanneer ik je een fatsoens-glimlach geef is dat voor jou een teken om er direct mee op te houden. Let hierbij op mijn ogen, indien deze meelachen dan zit je, over het algemeen, wel goed.

4. Je mag best wat grapjes maken over mij, ik kan dat prima waarderen. Maar let op; Een flirt is nooit een belediging!

5.Wees bewust van waar je bent. Niet iedere locatie is geschikt voor flirten. (Zoals bijvoorbeeld in een sauna. Wanneer ik in mijn blote kont sta wil ik geen knipogen, opmerkingen of iets dergelijks.)

6. Zorg ervoor dat je nooit persoonlijk wordt met een flirt. Houdt in gedachten dat een flirt leuk moet blijven.

7. De gradatie van de flirt die je kunt maken is afhankelijk van hoe goed ik je ken, hoe lang ik je ken, of ik je graag mag of maar een beetje. Let op mijn lichaamstaal, mijn gezichtsuitdrukking, mijn algemene reactie. Iemand die ik net ken maar aardig vind is welkom om een knipoog mijn kant op te sturen, maar die heeft echter nog niet de privilege om mij bijvoorbeeld “Schoonheid” of “Lieverd” te noemen.

8. Fysiek contact wordt getolereerd, mits je op goede voet met me staat. Hierin zitten echter ook subcategorieën. Mag ik je niet, raak me überhaupt niet aan. Mag ik je wél, aanraking van de arm of schouder is ok. Je zult zelf moeten inschatten wat wel of niet kan. Sommige plaatsen zijn uiteraard voor iedereen off limit (die spreken voor zich), en daarnaast komt nog mijn hoofd en alles wat onder de navel zit, met uitzondering van de knie.

9. Wees spontaan bij het flirten, niets is zo erg als een voorbedachte oneliner.

10. Tot slot; Heb ten alle tijd respect voor het feit dat ik getrouwd ben.

Dit zijn dus mijn regels, misschien ben ik hier een beetje raar in maar dat is nu eenmaal zoals ik het voel. Dames, wees vrij om hier aanvullingen op te maken. Wat vind jij? Heren, ik heb eigenlijk geen idee van wat mannen wel of niet leuk vinden, en ik hoor het graag.

 
5 Comments

Posted by on February 25, 2012 in pieces of me

 

Tags: , , ,