RSS

Category Archives: I never said I’m perfect

Oh , how careful we must be on the Internet. What will they think of me?

Oh , how careful we must be on the Internet. What will they think of me?

Note : This blog may contain photos that you do not want to see. On the other side, I am confronted often with photos and messages that I find disgusting or upsetting . So it is your choice to read or to step away.

I notice more and more that it annoys me that I have to consider whether I can or cannot post things on facebook or other places online. When it comes to spoken or written statements, it is easier for me considering I simply don’t want to hurt anyone. But when it comes to posting pictures, I find it a lot harder. Nowadays you will be googled, your facebook is viewed, potential future employers will look at you before they invite you for an interview. One judges you because of the photos you share with the outside world. The moment I want to post something, I will be wondering about how someone else thinks about it while I really should stay close to myself and should disregard what others think of it. After all, every image can be interpreted in different ways, it is in the eye of the beholder to which side he or she is going. Do I have to be careful because a potential employer might dismiss me because I have a private life? Is it not a private life for a reason? Or should I be okay with it if they reject me for who I am? Should I feel sad if they reject me because I like to do things I do? What is more important? To stick to who you are or to let go because someone might have an opinion about it?
Do you form an opinion on an image or will you ask me why I do the things I do? Will you judge or you can see that I ‘m more than what the picture portrays?

SONY DSC
Crochet and knitting, how can you be so boring? Like an old woman sitting down with your handiwork, not much of an interesting person… Or can you see someone with some skills in her hands, can you see someone who is pleased when she is productive?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
The boozer, must certainly be one of those girls that get drunk every weekend. Someone that probably will not get much out of her hands on Mondays and has hangovers at work. Or do you see someone who likes to go out sometimes, has fun, and has some social skills?

WoWScrnShot_012612_143439
World of Warcraft, of course a game addiction. After all, all of those types are addicted. They never leave the computer and have no life whatsoever. Or can you see someone who enjoys a game that she plays with other people. Real live actual people who, like everybody else, have a job, a marriage, etc. People with whom she is having fun, with whom she has competitions with or teams up with, people who take the time to help if you can’t do something on your own?

van straten fotografie
Costume parties, she must be out of her mind. Walking around in that dress the whole day. Maybe she thinks she is living in the wrong era? Or can you see someone who is proficient with a sewing machine, who has been creative in designing a dress? Who is hanging out with people that appreciate that and share the same interests? Could it be that you understand that there is a certain pride in making such a costume and that you want to show it? Where the months of work will be rewarded with people who ask you please to pose for the camera?

Oh , how long I doubted to censor the next picture because it will most certainly establish an opinion with some people and some must be shocked. But if I do censor I am passing my own point… Is she an exhibitionist? Does she enjoy being the center of attention so much that she takes off her clothes? Does she think she is still 20 years old?
_OWL2876
Or do you see someone that tries , in her own way, to help her husband ‘s photography skills (by posing for a professional photographer who is so generous to share his knowledge of photography with him)? Someone who is trying to push her boundaries? A woman who wants to gain experience and confidence? A girl who likes to have some confirmation about her looks and feel less insecure?

Do you have an opinion? Do you judge me for what I like to do? In all honesty, I do care. And I wish I didn’t…

O, hoe voorzichtig we moeten zijn met internet. Wat zullen ze wel niet van me denken?

Note: Deze blog bevat wellicht foto’s die je niet wilt zien, anderzijds word ik ook geregeld om mijn oren geslagen met foto’s en berichten die ik naar of walgelijk vind. Maar aan jou zelf de keus om verder te lezen of om dit niet te doen.

Ik merk steeds vaker dat ik me er aan erger dat ik steeds moet overwegen of ik iets wel of niet kan posten op facebook of dat ik dingen wel of niet kan zeggen. Qua uitlatingen is het voor mij wat gemakkelijker gezien ik de simpele regel heb niemand te willen kwetsen. Maar wanneer het gaat om het plaatsen van foto’s vind ik het een stuk lastiger. Tegenwoordig wordt je gegoogled, je facebook wordt bekeken, potentiële toekomstige werkgevers zullen naar je zoeken voordat ze je uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Men oordeelt over je, of veroordeeld je, om de foto’s die je deelt met de buitenwereld. Op het moment dat ik iets wil posten vraag ik me steeds maar af hoe een ander daar wel niet over zou denken. Terwijl ik eigenlijk dicht bij mezelf zou moeten blijven en maling zou moeten hebben aan wat een ander daar van vindt. Ten slotte kunnen alle foto’s op verschillende wijze geïnterpreteerd worden, het is aan degene die ze bekijkt welke kant hij of zij hiermee opgaat. Moet ik voorzichtig zijn omdat een werkgever mij misschien zal afwijzen om mijn privéleven? Is het niet voor niets een privéleven? Of moet ik het juist niet erg vinden als ze mij afwijzen om wie ik ben, zou ik rouwig moeten zijn als ze mij afwijzen omdat ik de dingen leuk vind die ik doe? Wat is belangrijker? Vast houden aan wie je bent of loslaten omdat een ander er een mening over heeft?
Vorm jij een oordeel bij een beeld of zal je me vragen waarom ik de dingen doe die ik doe? Geef je me een stempel of kun je inzien dat ik meer ben dan wat die foto uitbeeld?

SONY DSC
Haken en breien, hoe burgerlijk kun je zijn? Als een oude vrouw op de bank gaan zitten met je handwerk, dat is allesbehalve stoer! Of zie je iemand die met plezier bezig is met haar handen, iemand die graag productief is?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De zuipschuit, dat is er zeker één die zich elk weekend onder de tafel zuipt, iemand die ’s maandags waarschijnlijk niet veel uit handen krijgt en op het werk uitkatert. Of zie je iemand die graag uitgaat en plezier heeft, en sociale vaardigheden heeft?

WoWScrnShot_012612_143439
World of Warcraft, gameverslaafd, dat zijn die types immers allemaal. Komen niet achter de computer vandaan en hebben voor de rest geen leven. Of zie je iemand die plezier heeft in een spel dat ze samen speelt met mensen. Echte levende mensen die ook gewoon een baan hebben, een huwelijk. Mensen met wie je plezier hebt, met wie je wedstrijden houdt of juist samenwerkt, die de tijd voor je nemen om je te helpen als iets alleen niet lukt?.

van straten fotografie
Verkleedpartijen, die is niet goed bij haar hoofd. En dat loopt een hele dag rond in zo’n jurk. Wellicht waant ze zich in het verkeerde tijdperk? Of zie je iemand die kundig is met de naaimachine, die creatief is geweest in het ontwerpen van zo’n jurk en mensen opzoekt die dit waarderen en dezelfde interesses hebben? Kan het zijn dat je begrijpt dat er een bepaalde trots gaat uit het maken van zo’n kostuum en dat je dat graag wilt laten zien? Dat het maandenlange werk wordt beloond met mensen die vragen of je alsjeblieft voor de camera wilt poseren?

O, wat heb ik overwogen om de volgende foto te censureren want men zal vast een mening hebben en geshockeerd zijn. Maar als ik dat doe ga ik mijn eigen punt voorbij… Is ze een exhibistionist? Staat ze zo graag in het middelpunt van de aandacht dat ze uit haar kleren gaat? Denkt ze dat ze nog 20 jaar oud is?
_OWL2876
Of zie je iemand die op haar manier helpt om haar man’s fotografie vaardigen verder te ontwikkelen (door te poseren bij een professionele fotograaf die zo gul is om hem meer kennis van fotografie bij te brengen)? Iemand die haar grenzen probeert te verleggen? Een ervaring wil opdoen en zelfverzekerd genoeg is om dat aan te durven?
Heb jij een oordeel, of wil je me veroordelen om dat wat ik leuk vind om te doen? Eerlijk is eerlijk, het kan me wel schelen. Maar dat zou niet zo moeten zijn…

 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2014 in I never said I'm perfect, pieces of me

 

Pain before beauty

Pain before beauty.

Before I start my blog I should mention I am a little nuts, I honestly do not know why I do stuff like this to myself.

Soon there is an Elf Fantasy Fair where a good friend, my husband and I are going to. Let’s leave aside whether you find this weird or not, I like it. It is an event where about 2/3rd of the visitors come in costume. These costumes vary widely, there are Halloween-like costumes like zombies and vampires, steampunk outfits, Victorian outfits, angels, fairies, Star Trek and Star Wars, and every mythological fantasy figure that you can imagine. The more creative and exuberant the better. The other guests are mostly (amateur) photographers.

For this event, I have made this dress:IMG_2393

IMG_2347

The skirt is so heavy that I predict to get sore hips by the time I will undress in the evening. (A prediction based on the experience of wearing my wedding dress that was less heavy than this one.) But that’s okay, it’s a beautiful skirt. I have put in months to make this dress so I will wear it.

As you can see a part of the dress is a corset, it leaves its own marks. Besides the deep red lines in my skin, because it is so tight, every corset also always makes me feel like I have slightly bruised ribs. Furthermore, you get less air as you lace it tighter, which of course is necessary to get a prettier waistline. (Note: That only happens to people who are “waistless” like me, I am like a straight board by nature.) The more discomfort, the better it will be. But that’s alright too, it looks nice.

And then I started to think of accessories, if I am going to show off, I like to do it well. But oooo, what did I get myself into? … It seems that what I like needs to be unpleasant. I should mention that there are a lot of people who do the same things and that it looks so easy when they do it, maybe it’s just me…

The contact lenses. I found red ones with feline pupils, they match with the dress. But I had never put in contacts before and I was shitting myself. So … I viewed dozens of YouTube videos, gave myself a pep talk and sat down in front of a mirror, armed with towels, eyedrops and contact lens solution. What misery, at a certain point the lens landed half on my eye, between my eyeball and eyelid and the rest curled over my lower eyelid. Very uncomfortable, not to mention it simply freaked me out… Anyway, when a contact lens actually makes contact to my eye, my eye tends to blink. You try to do something that your body does not want, and the body has ways to protest. But, I think my body has no opinion here. So, keep pushing… And after several attempts I got it. Well, got it… I had one eye done. Half an hour of crying and my nose kept running but the contact stayed in there. (The red contact lens matched my red cheeks, nose and the red what-used-to-be-white-sclera.) I have to get used to it, or so they tell me, keep them in, every day a little longer. I hope I get used to it because until now I clearly feel that there is something in my eye was that does not belong in there, like a cat hair that keeps irritating. After two hours a dull headache starts to rise. (Sorry honey, not tonight, I have a headache … the event is in a month and I have to get used to my contact lenses.) No, really, that’s okay, cause it will look cool.
rode lenzen

So I found fake eyelashes in red and black, fits perfectly with the dress. More misery though, a shitload of glue in my now sensitive eyes, but after trying ten times they finally stuck. (Not to mention I almost glued my eyelids together.) The remaining glue needs to be covered up with a liquid eyeliner, and “skillful” as I am that black stuff also ran into my eye. (I swear I never got the brush on my eyeball, I have no idea how it got there.) I can tell you that this is sort of a sharp pain. Not exactly the most pleasant feeling. I will need to practice much more because if I had tried this while I still had the lenses in I think I could go as a pirate with a black eye patch to hide my sad contact/eyelash/eyeliner attempt. And if I tell myself enough times that it is worth it then it really really really doesn’t matter.

Long story short, I will suffer for that day and on that day. But I will look good doing it.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Voor ik aan mijn blog begin moet ik even vermelden dat ik een beetje maf ben, ik heb echt geen idee waarom ik de dingen doe die ik doe.

Binnenkort is er een Elf Fantasy Fair waar ik met mijn man en een goede vriend heen ga. Laten we even terzijde laten of dat je dit raar vindt of niet, ik vind het leuk. Het is een event waar ongeveer 2/3e van het bezoek in kostuum komt. Deze kostuums variëren nogal, zo zijn er halloween-achtige kostuums, zoals zombies en vampieren, steampunk outfits, victoriaanse outfits, engelen, elfjes, Star trek en Star wars, en ieder mythologisch fantasie figuur die je maar kunt bedenken. Hoe creatiever en uitbundiger hoe beter. De overige gasten zijn voornamelijk (amateur) fotograaf.

Voor dit event heb ik een jurk gemaakt:IMG_2347

IMG_2393

De rok is zo zwaar dat ik voorspel dat ik pijnlijke heupen krijg wanneer ik me ’s avonds uitkleed. (Een voorspelling gebaseerd op de ervaring van het dragen van mijn trouwjurk die minder zwaar was dan deze.) Maar dat geeft niks, het is een mooie rok. Ik heb maanden gewerkt aan deze jurk, ik zal ‘m dragen ook.

Zoals je kunt zien is een gedeelte van de jurk een korset, deze laat zijn eigen sporen na. Naast de diepe rode groeven die in mijn huid komen doordat het zo strak zit zorgt ieder korset er ook altijd voor dat ik het gevoel krijg alsof ik licht gekneusde ribben heb. Daarnaast geldt dat je minder lucht krijgt naarmate je verder wordt ingesnoerd. Hoe meer ongemak hoe beter. (Note: Dat geldt alleen maar voor mensen zonder echte taille, zoals ik, ik ben een plank van nature.) Maar dat geeft ook niets, het ziet er mooi uit.

En toen begon ik te denken aan accessoires , als ik mezelf dan toch ga uitsloven, dan doe ik het graag goed. Maar oooo, waar ben ik aan begonnen… Het lijkt erop dat wat ik leuk vind ook onprettig is. Overigens moet ik er bij vermelden dat er heel veel mensen zijn die dezelfde dingen doen en dat het er bij hun zo gemakkelijk uitziet, misschien ligt het dan toch aan mij.

De lenzen. Ik vond rode lezen met katachtige pupillen, passen precies bij de jurk. Alleen ik had nog nooit lenzen in gedaan en ik scheet peultjes. Dus… tientallen YouTube filmpjes bekeken en aan de slag. Gewapend met handdoeken, oogdruppels en lenzenvloeistof heb ik mezelf voor de spiegel geplant. Wat een ellende, op een gegeven moment zat de lens half op mijn oog en de rest krulde over mijn onderste ooglid heen naar buiten. Zeer onprettig en moet ik nog vermelden hoe eng… Überhaupt het moment dat de lens je oog aan raakt, dan heeft mijn oog de neiging tot knipperen. Je probeert iets te doen wat je lijf niet wil, en het lijf heeft zijn manieren tot protest. Maar ja, ik vind dat mijn lijf hierin geen mening heeft. Doorzetten dus… En na verscheidene pogingen kreeg ik het dan toch voor elkaar, althans met 1 oog. (De rode contactlens paste nu mooi bij mijn rode wangen, neus en de rode voorheen witte oogwit.) Ik moest een half uurtje huilen en mijn neus bleef maar lopen maar hij zat er wel in. Ik moet wennen, elke dag een beetje langer. Ik hoop dat het went want tot nu toe het ik heel duidelijk het gevoel gehad dat er iets op mijn oog zat dat er niet hoorde, zoiets als een kattenhaar die maar blijft irriteren. Daarnaast begint er na twee uur een doffe hoofdpijn op te komen. (Sorry schat, vanavond niet, ik heb hoofdpijn… het event is over een maand en ik moet mijn lenzen indragen.) Nee echt, dat geeft niks, het zal er gaaf uitzien.rode lenzen

Zo vond ik ook valse wimpers, in het rood met zwart, past perfect bij de jurk. Nog meer ellende, een berg lijm in mijn inmiddels gevoelige ogen, maar na een poging of tien bleven ze toch zitten. De resterende lijm dien je met een vloeibare eyeliner de maskeren, en handig als ik ben liep ook die in mijn oog.(Ik zweer dat ik die kwast alleen op mijn oogleden gebruikte en niet op mijn oog zelf… Geen idee hoe het daar kwam.) Ik kan je vertellen dat dit een soort scherpe pijn veroorzaakt. Niet echt het meest prettige gevoel. Ik zal hier meer mee moeten oefenen want als ik dit had geprobeerd terwijl ik de lenzen in had dan had ik als piraat kunnen gaan met een zwart ooglapje om mijn trieste poging te verbergen. En als ik mezelf maar vaak genoeg vertel dat dit het waard is dan geeft het niks.

Lang verhaal kort; Ik ga pijn lijden voor die dag. Zolang ik er maar goed uitzie.

 
 

Tags: , , , , , ,

Dear Big Mac Menu

 Dear Big Mac menu.

Through this letter I want to make it clear that I do not appreciate to be lured under false pretenses. Hopefully you’ll be making make the required adjustments, or at least pull on your managers ear so there will be the necessary attention to the arguments you will find in this letter. The main issue here is the inevitable feeling of regret that I have after eating you. I have a few solutions in mind and it’s up to you to do something about it or to get satisfying results in a different manner.

The big “M”, I don’t need to see it. All too often I get that Big Mac craving without being confronted with the big yellow “M”, I think it is necessary that this feeling should be reduced and therefore I ask you kindly to remove all the M’s within a radius of 50 miles around my house. For the record, do not remove the restaurants, only those nasty lure poles. And no further than the aforementioned 50 miles, in case I am making a longer trip, I would like to see if I can go somewhere with my Big Mac craving.

I request you to adjust the advertising. On the TV commercials I have nothing to complain, I am happy to be informed when a new flavor milkshake is on the market, after all the information has to reach me in some way. But I have quite a bit against commercials on the radio. The only place I listen to the radio is when I’m working. Needless to say I have no time to go to McDonalds and think it is also unfair to seduce me at such times.

I would also like to see the windows in the Mc Drive being lowered. The staff are always extremely friendly, which they undoubtedly will be trained on, but I find it unpleasant that they look down on me. That goes for you as well, dear Big Mac, in the area between the window and the car I see your eyes and they are downwards.

The paper bag in which you are delivered is too small, I like to see a larger one. I am aware that it all fits before I enjoy you, but I would also like to put all the garbage in the same bag and there lies the problem, it never fits…

I also need more napkins than the small pile that I normally receive. It is impossible to eat a Big Mac without losing half of it. If I take you from the Mc Drive, than this means that I am going to eat on my lap. In fact, I’m going to eat while my husband is driving the car. It’s hard enough to make you go away when I sit still, let alone when I try to keep a certain balance.

I would like a stack of napkins that completely cover my lap (I want my clothes clean), I can wipe my hands with (the onions usually end up at my wrists) and I can clean my face with (an unexpected turn and the Big Mac is up to my ears)

Finally, You’re too big. If you’re gone I always feel too full, my stomach is protesting. At those times I regret eating you and I intent not to come back. Given the current state of my stomach I will not see you for a while.

Please see this letter as constructive criticism. Indeed, I would not want to ruin our relationship. Probably we’ll meet again soon.

Love Chindor.

 

 

 

Lief Big Mac Menu.

 Ik wil je door middel van deze brief duidelijk maken dat ik het niet waardeer om onder valse voorwendselen gelokt te worden. Hopelijk zul je naar aanleiding van deze brief de nodige aanpassingen gaan maken, of in elk geval jouw leidinggevende aan zijn oor trekken zodat de nodige aandacht wordt gevestigd op mijn argumenten. De hoofdzaak hierin is het onvermijdelijke gevoel van spijt dat ik heb na jou genuttigd te hebben. Ik heb een paar oplossingen voor ogen en aan jou om hier iets mee te doen of om op een andere manier aan een bevredigend resultaat te werken

 De grote “M”, ik wil ‘m niet zien. Al veel te vaak krijg ik die Big Mac drang zonder geconfronteerd te worden met die grote gele “M”, ik vind het noodzakelijk dat dit gevoel gereduceerd dient te worden en verzoek je daarom vriendelijk om alle M’s weg te halen in een omtrek van 50km rondom mijn huis. Even voor de duidelijkheid, haal niet het restaurant weg, alleen die nare lokpalen. En ook niet verder dan de eerder genoemde 50 km, mocht ik een flinke autorit moeten maken wil ik graag zien waar ik eventueel terecht kan met mijn Big Mac drang.

 Ik verzoek je ook de reclame aan te passen. Op de televisiereclames heb ik niks aan te merken, ik ben er graag van op de hoogte wanneer er een nieuwe smaak milkshake op de markt komt, en het zal me toch op de een of andere manier moeten bereiken. Ik heb er echter wél wat op tegen om het op de radio te horen. De enige plek waar ik naar de radio luister is wanneer ik op het werk ben. Ik heb dan dus geen tijd om naar de Mc Donalds te rijden en vind het daarom ook oneerlijk om hiertoe verleid te worden.

 Ik wil daarnaast ook graag zien dat de ramen in de Mc Drive omlaag worden gebracht. De medewerkers zijn altijd uiterst vriendelijk, waar ze ongetwijfeld op getraind worden maar ik vind het onprettig dat ze op me neer kijken. Dat geldt ook voor jou, lieve Big Mac, in het stuk tussen raam en de auto zie ik jouw blik en deze is neerwaarts.

 De papieren zak waarin je wordt afgeleverd is te klein, ik zie graag een grotere. Ik ben me ervan bewust dat het er allemaal in past voordat ik je genuttigd heb maar ik wil graag ook alle afval weer in diezelfde zak stoppen en daar zit ‘m nou net het probleem, dat past nooit.

 Ook heb ik meer servetten nodig dan het stapeltje dat ik normaliter ontvang. Het is onmogelijk om een Big Mac te verorberen zonder de helft te verliezen. als ik je meeneem uit de Mc Drive, dan houdt dit in dat ik je op schoot ga eten. Sterker nog, ik ga je eten terwijl mijn man de auto bestuurt. Het is al lastig genoeg om je weg te werken al ik stilzit, laat staan wanneer ik een zekere balans probeer te bewaren. Ik wil graag een stapeltje servetten ontvangen waarmee ik mijn schoot volledig kan bedekken (ik wil mijn kleren schoonhouden), ik mijn handen mee kan afvegen (de uitjes zitten tot aan mijn polsen) en ik mijn gezicht mee kan poetsen (één onverwachte bocht en de Big Mac zit tot aan mijn oren)

 Tot slot; Je bent te groot. Als je bent verdwenen heb ik altijd het gevoel té vol te zitten, mijn maag protesteert. Op die momenten heb ik spijt en neem ik me telkens voor om voor jou niet meer terug te komen. Gezien de huidige staat van mijn maag hoef ik je voorlopig niet te zien.

 Probeer deze brief alsjeblieft als opbouwende kritiek te zien. Ik wil immers onze verstandhouding niet verpesten. Waarschijnlijk zien we elkaar spoedig weer.

 Liefs Chindor.

 
8 Comments

Posted by on May 25, 2012 in I never said I'm perfect

 

Tags: , ,

Exceptions prove the rule/Uitzonderingen bevestigen de regel

Exceptions prove the rule

There are rules in this country, in the world actually. Laws, social rules, and unspoken rules. You must follow those otherwise it would be a mess.

You may not kill, steal, use violence and you are not allowed to urinate in public display … Without these rules you’ll get an environment that nobody likes. I imaging…. When you are in the bushes to relieve any congestion, you’ll come across a corpse, you’ll be beaten up and, at the same time, they rob you of your wallet. All this misery while your pants are on your ankles. Well, I prefer a living environment with rules …

But … Exception proves the rule, right? Everyone has heard a story of a man who steals because he needs to eat … In practice it won’t work because people say; “Go to work”, but still …

When I hear a burglar I am prohibited to use violence. I am not allowed to wait for the burglar/murderer/rapist on the top of the stairs with a frying pan and with a well-aimed blow make him fall off the stairs, hoping he breaks his neck. Apparently this action would count as premeditation. Self-defense would be waking up, scare the shit out of yourself, grab an alarm clock and throw it at his head, thereby accidentally hit him on the right spot and knock him out. I would rather not wait and trust on my reflexes, I’d rather pick a weapon of my own choice…

When I see a loved one is seriously threatened (or myself for that matter), when I see an animal is being mistreated, when I see that a woman is raped … All situations which I never want to witness but of which I hope I am capable of using brute force. I don’t care it is written down somewhere in the book of law that I am prohibited to do this …

I’m not aggressive by nature, on the contrary, I have never fought. But in my eyes they are exceptions to the rule.

Finally, I hereby take my confession. I have broken a law. My punishment was a step in some nasty poisonous nettles (it went through my socks) … We arrived in the middle of the night from the airport. Another half hour away from home but my bladder was about to explode. No gas-station was open, no toilet in sight. Believe me, I thought it was horrible myself. But I had to go… Nowhere a good spot to empty my bladder. It’s too dark, it is too light, there it is muddy and I do not want to have my shoes somewhere next to a pile of use condoms.

Eventually it happened, to the satisfaction of Richards laugh-muscles, even at a worse spot than the places I had refused. I was sitting/hanging/crouching behind a fence because I did not want a truck driver, who was supposed to be sleeping in one of those dark trucks, to be peeking at me. The thing was… there was an illuminated bus shelter behind me. As you probably already have thought of yourself, bus shelters are generally close to public roads. So basically I was not just a person peeing “in the wild” but also an exhibitionist in the eyes of anyone who would pass by… Brrr, I was so glad that nobody came along, I was capable to pee in my pants while I would put them back on in a hurry and run away.

Uitzonderingen bevestigen de regel

Er zijn regels in dit land, in de hele wereld eigenlijk. Wetten, sociale regels, ongesproken regels. Je moet je er wel aan houden anders wordt het een rommeltje.

Je mag niet doden, niet stelen, geen geweld gebruiken, niet wildplassen… Als niemand in staat is zich hieraan te houden krijg je een omgeving die er niet uit ziet. Ben je je aan het ontlasten in de bosjes, kom je een lijk tegen, word je op dat moment in elkaar gemept en beroven ze je van je portomonaie terwijl je met je broek op de enkels hangt. Tja, dan doe mij maar een leefomgeving met regels…

Maar… Uitzondering bevestigt toch de regel? Iedereen heeft het verhaal wel eens gehoord van de man die steelt omdat hij moet eten… Nu gaat dat in de praktijk eigenlijk niet zo op want dan roept iedereen, ‘Ga maar werken’. Maar toch…

Wanneer ik een inbreker hoor mag ik volgens de wet geen geweld gebruiken. Ik mag de inbreker/moordenaar/aanrander niet bovenaan de trap opwachten met een koekenpan om ‘m vervolgens met een welgemikte mep de trap af te laten denderen, hopend dat ie z’n nek breekt. Boven aan de trap wachten valt al onder voorbedachte rade, “noodweer” is alleen echt noodweer wanneer je zo schrikt van een inbreker naast je bed dat je in je reflex een wekker naar hem gooit, daarbij toevallig zijn kin raakt en hij daarbij per ongeluk knock out gaat. Ik wacht daar liever niet op…

Wanneer ik zie dat een dierbare serieus bedreigd wordt (of ikzelf wat dat betreft), wanneer ik zie dat een dier wordt mishandeld, wanneer ik zie dat er een vrouw verkracht wordt… Allemaal situaties waarvan ik ze nooit mee wil maken maar waarbij ik hoop dat ik tot grof geweld in staat ben. Ook al staat ergens geschreven dat ik dat niet mag…

Ik ben niet agressief van aard, integendeel, ik heb nog nooit gevochten. Maar dat zijn in mijn ogen uitzonderingen op de regel.

Tot slot wil ik hierbij mijn bekentenis afleggen. Ik heb een wet geschonden. Mijn straf was een stap in de brandnetels (het ging door mijn sokken heen)… We kwamen midden in de nacht van schiphol af. Nog een half uurtje van thuis af maar mijn blaas stond op knappen. Geen tankstation was meer open, geen toilet in zicht. Geloof me, ik vond het zelf verschikkelijk. Nergens een goed plekje om mijn blaas te legen. Daar is het te donker, daar is het te licht, daar is het blubberig en ik wil niet met mijn schoenen tussen de gebruikte condooms staan. Uiteindelijk werd het, tot genoegen van Richards lachspieren, nog veel erger dan de plaatsen die ik geweigerd had. Ik zat/hing/hurkte achter een heg omdat ik niet wilde dat er in één van al die donkere vrachtwagens een chauffeur naar me zat te gluren. Het punt was alleen dat er achter me een verlicht bushokje was. Zoals je wellicht zelf al bedacht had staan bushokjes over het algemeen langs te openbare weg. Dus eigenlijk was ik niet alleen een wildplasser maar ook nog eens een exhibitionist in de ogen van eventuele voorbijgangers… Brrr, ik was vreselijk blij dat er niemand langskwam want ik was in staat geweest om al plassend mijn broek op te hijsen en weg te rennen.

 
4 Comments

Posted by on February 15, 2012 in I never said I'm perfect, society

 

Tags: , , ,

Internet-panic/Internet-paniek

Internet-panic

My morning routine includes drinking a cup of coffee in silence behind the PC. Give me an hour and I’m approachable. So as usual I got out of my bed, had to go pee, made coffee, turned on the computer and opened my email. Connection failed … I grumble once, turn the PC off again, start again and attempt to open my mail again.

No connection …

I walked downstairs with my (now empty) mug and got a refill. My head was already painful when I woke up (but that’s due to my cold), now my morning routine was interrupted so brutally I was no fun to be around anymore. I put the modem on standby and activated it a few minutes late. (A device can get a few minutes of my time, I don’t want to overload it, I’m kind in that way. But do not mess with my internet!)

 Back to the pc, plug into another outlet. I know that this will probable have no effect but you never know. What if that has been the problem all allong and I didn’t try it because it seemed illogical to me. So to be sure, exchange plug. PC  on again. No connection … My grumbling was now turned into growls. Maybe I should look at a morning-anger-management-course. Rich was lucky that he had to work.

 I was less pleased with Richard’s absence. Especially in these situations he is the ideal person to help me out. I want nothing to do with it, I just want him to fix it. Wich he usually does. Especially when something does not work, and my mood is deteriorating by the second, he is the savior who uncomplainingly dissolves it. Unfortunately, he wasn’t there.

 I was done with it, my headache got worse and I decided to lie down on the sofa. But, no internet … That eats away at me, I can not stand it. I can have fun without internet but I am constantly reminded. Instead I made a list of the stuff I wanted to take with me on vacation. I had seen some flops I’d liked. In what colors are they available? What do they cost? Just Googling … Oh, I do not have internet…

Rich would be coming home late, so I had to solve this myself. I little lightbolt started flashing on top of my head, call the provider, that’s what customer service is for, right? What number? Just Googling … Oh, no shit … I needed a number … Yellow pages, couldn’t find it …

I gave it up again, really had to wait for Rich to come home. But what if I had been single? I shouldn’t depend on my husband that much, even though it can be very easy sometimes… So, I started working through a pile of paper. And yes, a small piece of paper with a phone number! Fifteen minutes on the phone, including making a fool out of myself because I could not find the correct wiring. But ultimately …

I have connection.

To put everything in the right rhythm again, I went to get another cup of coffee, I started the pc again, checked my mail, checked my facebook.

I need my routine!

Besides that, I have no internet-addiction….

Internet-paniek

Mijn ochtend-routine bestaat onder andere uit in stilte een kop koffie drinken achter de pc . Geef me een uurtje  de tijd en ik ben weer aanspreekbaar. Dus als gewoonlijk zwalk ik mijn bed uit, ga plassen, zet koffie, zet de computer aan en open mijn msn. Verbinding mislukt… Ik mopper een keer, zet de pc weer uit, start nogmaals op en waag wederom een poging mijn msn te openen. Geen verbinding…

Ik loop naar beneden met mijn (inmiddels lege) mok en maak een nieuw bakkie klaar. Mijn hoofd stond al op ploffen  toen ik wakker werd (maar dat is te wijten aan mijn verkoudheid), nu mijn ochtend-routine zo bruut werd verstoord was ik helemaal niet meer te genieten . Beneden zette ik de modem even op standby en een paar minuten later weer op active. (Een apparaat krijgt van mij heus wel een paar minuten rust, ik wil ze niet overbelasten.  Maar don’t fuck met mijn internet! )

Weer naar boven, pc helemaal uit, stekker in een ander stopcontact. Ik snap ook wel dat dat niet veel uithaalt maar je weet maar nooit. Voor hetzelfde geldt is dat nou net het probleem geweest en heb ik er niks mee gedaan omdat het mij onlogisch leek.  Dus zekere voor het onzeker, stekkertje wisselen). Pc weer aan. Geen verbinding… Mijn gemopper was inmiddels omgeslagen in gegrom. Misschien moet ik eens op een ochtend-anger-management-cursus. Rich mag blij zijn dat hij moest werken.

Ik was minder blij met Richards afwezigheid. Juist in dit soort situaties is hij de ideale persoon om het op af te schepen. Ik wil er niks mee te maken hebben, ik wil gewoon dat hij het in orde maakt. En dat doet hij dan ook altijd. Vooral wanneer er bij mij iets niet lukt, en mijn humeur met de seconde achteruit gaat, is hij de reddende engel die het zonder te klagen oplost. Helaas, nu dikke pech voor mij dus.

Omdat ik mezelf gruwelijk zat op te fokken werd mijn al aanwezige koppijn alleen maar erger en dus heb ik de pc mijn rug toegekeerd en ben op de bank gaan liggen.

Maar ja, geen internet… Dat vreet aan me, kan ik niet uitstaan. Ik kan me wel vermaken zonder internet maar ik word er steeds aan herinnerd.

Zo maakte ik een lijstje van de spullen die ik mee wil nemen op vakantie  en toen bedacht ik me dat die croc-slippers helemaal niet zo afzichtelijk zijn en ze ongetwijfeld ook nog eens lekker lopen. In welke kleuren zijn ze te krijgen? Wat kosten ze? Even googelen… O nee, ik heb geen internet

Rich komt pas laat thuis, ik moest dit dus zelf gaan oplossen. Er begon een lampje te branden, de provider bellen, daar is klantenservice toch voor? Welk nummer? Even googelen… O nee, shit… Telefoonboek, kan het niet vinden… Gouden gids, kan het niet vinden… Op een factuur kijken, daar wordt je op verwezen naar een internet adres, zucht…

Ik gaf het weer op, moest toch echt op Rich wachten. Wat als ik vrijgezel was geweest dan moest ik het verdorie toch ook kunnen? Ik wil niet zo afhankelijk zijn van mijn man, ook al is dat soms erg prettig… Dus, het telefoonkastje helemaal uitgespit. En ja hoor, een klein papiertje met telefoonnummer!

Een kwartiertje aan de lijn gehangen, een keer voor lul gestaan omdat ik de juiste bedrading niet kon vinden. Maar uiteindelijk…

Ik heb weer verbinding  .

Om alles weer in het juiste ritme te krijgen heb ik een kop koffie gezet, mijn msn geopend, mail gecheckt, hyves gecheckt.

I need my routine!!!

En verder ben ik totaal niet internet-verslaafd.

 
Leave a comment

Posted by on February 14, 2012 in I never said I'm perfect

 

Tags:

Are you who you want to be?/Ben je wie je wilt zijn?

Are you who you want to be?

 “If today you are not what you want to be later, then you have something to do.”

If I dig in my memories, I wanted to be a lot of things when I would grow up. Stewardess (although I found out later that I hate flying), gynecologist (I think, as a girl in elementary school, I did not quite realized what this meant.), Military (what a joke, I don’t even come close to be suitable for this occupation), and there were even more things.

I’m still don’t know what I want to be, I’m stuck on knowing what I am today. I think it is still a strange phenomenon that children, in primary school, must already choose what they want to be later on.

If I think about what I wanna be, it would be a billionaire. Not so much because of the luxury that money brings with it but the luxury of not having to work. Wich doesn’t mean that I do not want to do anything. I would do volunteer work, form y part I’m walking around as clinical clown and making sick children smile or read to older people who have lost the ability to read themselves …

I would buy a house, a nice big farm, a music room with additional teacher who teaches me to play all the instruments that I find interesting (a real grand piano, a harp, a cello … Not a bit of familiarizing with the instrument but really learn to play).

I would hang out (especially during hours of insomnia) in my own library, with those ladders against the sides and comfortable furniture.

A room specially equipped for the animals where they can do what they like, without me minding it if they demolish something

A space for all my hobbies, including new hobbies because I want to try everything. And I would like to perfect my existing hobbies.

A room with pool and sauna where I can relax, I would want my own private spa.

A room that is decorated for our future children with all their friends. And a large garden with a trampoline and other playground equipment. (Yes, okay … The trampoline is also a bit for me. That’s always fun …)

Upon closer inspection, I needed a castle ….

When asked, “What do you want to be?”, They are actually asking what kind of job you want to have? What I find more interesting is: “Who do you want to be?” As a person … A millionaire does not have to be a nice person. Doesn’t it matter most who you would like to be instead of what? And it is something that seems more feasible than the pursuit of a billion. It is something you still can work on. After all you’re never perfect.

I have not become who I want to be yet, but I keep working on it. Getting smarter, more creative, more zen … When I look, with a pair of critical eyes to myself, I have enough features that I should do something about. The desire to be a billionaire is of course nonsense and adds little value to who I am, it only shows how greedy I am (wich is also a feature that needs to be polished).

Are you who you want to be? And what you want to be?

Ben je wie je wilt zijn?

‘Als je vandaag niet bent wat je later wilt worden, dan heb je nog wat te doen.’

Als ik in mijn herinneringen spit, dan heb ik heel wat willen worden. Stewardes (ik haat vliegen), gyneacoloog (ik denk dat ik, als meisje op de basisschool, niet helemaal besefte wat dit inhield.), militair (wat een lachertje, daar ben ik nog niet misschien geschikt voor), en zo nog wel meer dingen.

Ik weet nu nog niet wat ik later wil worden, ik kom niet verder dan te weten wat ik nu ben. Ik vind het dan ook nog steeds een raar verschijnsel dat kinderen, net van de basisschool af, al moeten kiezen wat ze later willen worden.

Als ik nu nadenk over wat ik wil worden, dan is het toch miljardair. Niet om de luxe die zoveel geld met zich meebrengt maar om de luxe van niet moeten werken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik niks zou willen doen. Ik zou vrijwilligers werk doen, mijn part rondstappen als cliniclown…

Maar ik zou wel een huis kopen, een mooie grote boerderij, met een muziek kamer met bijkomende leraar die me alle instrumenten leert te bespelen die ik interessant vind (een echte vleugel, een harp, een cello… Niet een beetje wegwijs maken met het instrument maar echt goed leren spelen).

Ik zou uren (vooral tijdens insomnia-uren) in mijn eigen bibliotheek willen rondhangen, met van die ladders tegen de zijkanten en een stel heerlijke wegzak-banken.

Een ruimte speciaal ingericht voor de dieren waar ze kunnen ravotten en alles mogen slopen zonder dat ik dat erg zou vinden.

Een ruimte voor al mijn hobby’s, en ook nieuwe hobby’s want ik wil alles uitproberen. En al mijn al bestaande hobby’s wil ik perfectioneren.

Een ruimte met zwembad en sauna waar je heerlijk kunt onstpannen, ik zou mijn eigen privé-Lucaya willen.

Een ruimte die is ingericht als apenkooi en waar onze kinderen met al hun vriendjes en vriendinnetjes de beest uit kunnen hangen. En een grote tuin met trampoline en andere speeltoestellen. (Ja, oke… De trampoline is ook nog een beetje voor mij. Dat blijft leuk…)

Bij nader inzien heb ik een kasteel nodig….

Bij de vraag; ‘Wat wil je later worden?’, vragen ze eigenlijk altijd naar wat voor een werk je later zou willen doen? Wat ik veel interessanter vind is; ‘Wie wil je later zijn?’ Als persoon… Een miljonair hoeft niet aardig te zijn. Het gaat er toch om dat je als persoon wordt of bent wie je graag wilt zijn? En dat lijkt me iets haalbaarder dan het streven naar de miljard. Daarnaast is het iets waar je altijd nog aan kunt werken. Je bent immers nooit perfect.

Ik ben nog niet geworden wie ik wil zijn, maar ik blijf eraan werken. Intelligenter, creatiever, meer zen… Kijk ik een beetje kritisch naar mezelf heb ik nog genoeg eigenschappen waar ik wel wat aan zou mogen knutselen. De wens om miljardair te worden is natuurlijk flauwekul en voegt weinig waarde aan wie je bent, het laat alleen maar zien hoe hebberig ik ben (en wederom vind ik een punt waar ik wat aan kan bijschaven).

Ben jij wie je wilt zijn? En wat je wilt zijn?

 
Leave a comment

Posted by on February 14, 2012 in I never said I'm perfect, society

 

Gaming

Gaming 

World of Warcraft, that’s the game where I’m found. Gaming is a great topic to get back to writing. A lot of people are against gaming, but there are also a few pro-gaming. So I hope for varied reactions.

Highly addictive and a waste of time and money. These are the main objections to gaming. I understand, I really do. There are indeed people (all ages) that can be found day and night on the computer. Not always nice for their partner … A monthly amount must be remitted to continue playing. The game can dull people, and their social behavior can slip out of their hands. And though there is the age of 16 (I think), many teens younger then that age are found in a game where much violence is used, and also a lot of bad language. (A filter to censor all profanity does not really work.) But the greatest danger is that the grip on reality may be lost and the game will be turned into a world that is pleasant, when “real” life is not.

So much for the cons … And to be honest, I do not like to admit those because I think there is so much negativity being given to the world of gamers. I also think it’s a misunderstood group of people, misunderstood by anyone who does not like gaming.

Is it so bad to slip away from the daily and have fun in a fantasy world where you are strong, you can fly and can run tirelessly around? How many people find themselves sitting, evenings in a row, in front the television where nowadays is few fascinating to be found? And yes, it costs money, but what’s a lot? For an evening at the sauna, I will at least have six months of fun online, I think that a relatively cheap entertainment. And it’s addictive, but not for everyone, I notice that people are reacting very differently. Richard likes the game but when he logs in twice a month it’s a lot. On the other hand, I am a tiny bit more sensitive on that matter and I’ll do my best to limit myself. And even though the number of hours are greatly reduced, I certainly do not give gaming up. Why? I have fun! I have met quite a few people because of the game, I talk on daily bases with a bunch of Americans with who I’m laughing my ass off. The game itself is beautifully made and there is always something to do. Playing in teams to accomplish something, is a lot of fun. Mutual leagues keep you sharp. And television bores me, all programs are alike and “voice of” or “Idol”-shows irritate me.

In short, I’m Chindor, a “Night Elf Hunter”, and if you dare bothering me I will send my bear at you and hunt you down. And yes, besides World of Warcraft, I still have a life.

Gaming

World of Warcraft, dat is de game waar ik op te vinden ben. Gaming is een leuk onderwerp om weer mee aan het schrijven te gaan. Een hoop mensen zijn tegen, een hoop zijn voor. Dus ik hoop op gevarieerde reacties.

Zwaar verslavend en een verspilling van tijd en geld. Dat zijn de grootste bezwaren tegen het gamen. Ik begrijp dat best. Er zijn inderdaad mensen (in alle leeftijdscategorieën) die dag en nacht achter de computer te vinden zijn. Niet altijd even leuk voor de partner… Maandelijks moet er een bedrag overgemaakt worden om te kunnen blijven spelen. Het spel kan mensen afstompen en hun sociale gedrag kan uit de handen glippen. En al is er de leeftijdsgrens van 16 (geloof ik), veel tieners onder die leeftijd zijn te vinden in een spel waar veel geweld wordt gebruik en vooral ook veel grof taalgebruik. Zo’n filter om alle scheldwoorden te censureren werkt niet echt. Maar het grootste gevaar is nog wel, denk ik, dat de grip op realiteit verloren kan worden en een spel veranderd in een wereld die wél prettig is, wanner het “echte” leven dat niet is.

Tot zover de tegen’s … En eerlijk is eerlijk, ik vind het niet leuk ze toe te geven omdat ik vind dat er al zoveel negativiteit uitgaat naar de wereld van de gamers. Ik denk ook dat het een groep onbegrepen mensen is, dat wil zeggen door iedereen die niet houdt van gamen.

Is het zo erg om soms eens weg te glippen van het dagelijkse en je plezier te vinden een fantasie wereld waarin je sterk bent, je kunt vliegen en onvermoeibaar rond kunt rennen? Hoeveel mensen zitten niet, net zo afgestompt, avonden achtereen achter de televisie waar tegenwoordig ook maar zo weinig boeiends op te vinden is? En ja, het kost geld, maar probeer voor dat geld eens een avondje uit te gaan? Voor één avondje naar de sauna kan ik zeker zes maanden lang plezier hebben online, ik vind dat een relatief goedkoop vermaak. En verslavend is het, maar niet voor iedereen, ik merk dat mensen daar toch heel verschillend op reageren. Richard vind het leuk maar als hij twee keer in de maand inlogt is het veel. Ik daarentegen ben er wat gevoeliger voor, al speel ik tegenwoordig veel minder. En ondanks dat ik minder online ben wil ik het gamen ook zeker niet opgeven. Ik heb aardig wat mensen leren kennen, ik babbel dagelijks met een stel Amerikanen ik lach me een breuk met die gasten. Het spel zelf is prachtig gemaakt en er is altijd wat te doen. Spelen in teams om iets te bereiken, is hartstikke leuk. Onderlinge competities houden je scherp. En de televisie verveelt me, alle programma’s lijken op elkaar en ik loop niet warm voor welke “voice of” dan ook.

Kortom, ik ben Chindor, een “Night Elf Hunter”, en als je me lastig valt dan stuur ik mijn beer op je af. En ja, naast World of Warcraft heb ik nog steeds een leven.

 
Leave a comment

Posted by on February 14, 2012 in I never said I'm perfect

 

Tags: , ,